Εἰ δὲ λέγει μοι ὁ δι’ ἐναντίας ὅτι ὑπὲρ ἡμῶν ἐπειράσθη, ὅπως ἡμεῖς νικήσωμεν καὶ μὴ πειραζώμεθα, καὶ κατάρα γέγονεν, ἵνα τὴν ἡμετέραν κατάραν ἰάσηται, παρακαλῶ τῷ αὐτῷ κανόνι καὶ ἐπὶ τοῦ ἀνθρωπίνου θελήματος καὶ τῆς ἐνεργείας ἐν Χριστῷ στοιχήσετε καὶ δογματίσετε ὅτι ὁ καταδεξάμενος τὴν κατάραν καὶ τὸν πειρασμὸν τοῦ διαβόλου ὑπὲρ ἡμῶν ἵνα ταῦτα ἰάσηται, κατεδέξατο μετὰ τῶν λοιπῶν τῆς φύσεως ἡμῶν θεοκτίστων ἰδιωμάτων καὶ τὸ θεόφυτον τῆς ψυχῆς θέλημα, ἵνα τοῦτο ἰάσηται πρὸς τὸ μὴ θέλειν μήτε ποιεῖν τὰ τοῦ διαβόλου καὶ τῆς σαρκὸς θελήματα, ἀλλ’ ὑποκλίνεσθαι καὶ θέλειν τὸ τοῦ θεοῦ θέλημα. Ὁμοίως καὶ τὴν ἐνέργειαν ἡμῶν τὴν κατ’ εἰκόνα αὐτοῦ οἰκειώσατο εἰς τὸ διδάξαι αὐτὴν μηκέτι ἐνεργεῖν καὶ πράττειν τὰ τῷ θεῷ μὴ ἀρέσκοντα. Ἡ μὲν γὰρ κατάρα οὐ θεόκτιστός ἐστιν, οὔτε ἡ ἁμαρτία, οὔτε ὁ πειρασμὸς ὁ ὑπὸ τοῦ διαβόλου, οὔτε ἡ ἀγωνία τοῦ θανάτου· οὔτε θάνατον ὁ θεὸς ἐποίησεν, οὔτε φθοράν, οὔτε ἀποφθορὰν ῥύσεως ἀνθρωπίνου σώματος. Καὶ λέγετε ὅτι πάντα ταῦτα Χριστὸς κατεδέξατο ἵνα ταῦτα ἰάσηται. Εἰ οὖν τὰ παρὰ φύσιν, ἅπερ οὐκ ἐποίησε, κατεδέξατο καὶ ἀνέλαβε καὶ οἰκειώσατο, ἃ δὲ κατ’ εἰκόνα καὶ καθ’ ὁμοίωσιν αὐτοῦ ἐποίησεν ἐν τῇ ψυχῇ, τὴν θελητικὴν καὶ ἐνεργητικὴν αὐτῆς δύναμιν, οὐ κατεδέξατο, ἀλλ’ ὡς πονηρὰν ἀπεβάλετο, εὑρεθήσεται τὰ θεόκτιστα ὑπὲρ τὴν κατάραν καὶ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν πειρασμὸν τοῦ διαβόλου μιαρώτερα καὶ ἀκαθαρτώτερα, οὐ μόνον ὡς ὑπὸ Χριστοῦ ἀποβληθέντα, ἀλλὰ καὶ ὡς ἀνίατα καὶ ἀθεράπευτα ὑπ’ αὐτοῦ καταλειφθέντα. Εἰ δὲ ἀνίατος καὶ ἀπρόσληπτος καὶ ἀθεράπευτος ἔμεινεν ἡμῶν ἡ ψυχικὴ θέλησις καὶ ἐνέργεια, ἀσύγγνωστοι λοιπόν ἐσμεν καὶ ἀνίατοι οἱ τὴν ἁμαρτίαν θέλοντες καὶ ἐνεργοῦντες διὰ τῆς ἀθεραπεύτου ἡμῶν θελήσεως καὶ ἐνεργείας.