Ὥσπερ ἐν ἑνὶ προσώπῳ τοῦ ἀνθρώπου, τοῦ νοὸς διὰ τῆς οἰκείας ἀοράτου ἐνεργείας γεωργοῦντος τὰ τῶν γραφῶν νοήματα καὶ τῆς χειρὸς διὰ τῆς κινητικῆς αὐτῆς ἐνεργείας γραφούσης τὰ τοιαῦτα νοήματα, οὐδαμῶς αἱ δύο αὖται ἐνέργειαι πρὸς ἀλλήλας στασιάζουσιν, οὕτως οὐδὲ αἱ τοῦ Χριστοῦ ἐνέργειαι πρὸς ἀλλήλας ἐστασίαζον· ἤγετο γὰρ καὶ ἐχαλιναγωγεῖτο καὶ ὑπετάττετο ἡ τοῦ δούλου μορφὴ καὶ θέλησις καὶ ἐνέργεια τῇ τοῦ δεσπότου θεοῦ λόγου μορφῇ καὶ ῥοπῇ καὶ βουλήσει καὶ ἐνεργείᾳ, ὅσ<α> ἂν βούλεται καὶ ὡς βούλεται καὶ ὅτε βούλεται παραχωροῦντος ἐνεργῆσαι τῇ ἡμετέρᾳ φύσει τὰ οἰκεῖα διὰ τῆς καθ’ ἡμᾶς φύσεως, λέγω δὴ τὰ συστατικὰ καὶ τηρητικὰ αὐτῆς θεό<σ>δοτα πράγματα, ὧν χωρὶς βροτεία φύσις οὔτε ζῇ, οὔτε ὅλως συνίσταται, τουτέστιν ἀναπνοήν, βρῶσιν, πόσιν, ὕπνον, ἄνεσιν, λαλιάν, νόησιν, ἐπιθυμίαν, αὔξησιν, κίνησιν, μετάστασιν, καὶ τὰ τούτοις ὅμοια καὶ θεόκτιστα καὶ θεό<σ>δοτα καὶ καθαρὰ καὶ ἄμεμπτα καὶ ἀδιάβλητα καὶ ἀναμάρτητα πράγματα, δι’ ὧν καὶ ἐν οἷς ζῇ καὶ συνίσταται διὰ θεοῦ ἡ καθ’ ἡμᾶς φύσις.