Ἐπιδημήσας οὖν ὁ τοῦ θεοῦ λόγος ἐπὶ τὸ ἀνακαινίσαι τὸν Ἀδάμ, τοιαύτην ἑαυτῷ ψυχὴν ἐδημιούργησεν, οἵαν ἀπαρχῆς ἐξ ἑαυτοῦ διὰ τοῦ ἐμφυσήματος τῷ Ἀδὰμ μετέδωκεν ἤγουν ἐνέπνευσε, κατ’ εἰκόνα αὐτοῦ τοῦ θεοῦ λόγου οὖσαν καὶ καθ’ ὁμοίωσιν, ὥς φησιν ἡ γραφή, κατ’ εἰκόνα αὐτοῦ ὅλην ὑπάρχουσαν, καθ’ ὁμοίωσιν αὐτοῦ τὴν ὕπαρξιν ἔχουσαν, κατ’ εἰκόνα αὐτοῦ τὴν θέλησιν, κατ’ εἰκόνα αὐτοῦ τὴν ἐνέργειαν διαγράφουσαν, καθαράν, ἄμωμον, ἄῤῥητον, ἀναμάρτητον, μὴ δεομένην οὐσιώδους ἀναπλάσεως ὥσπερ τὸ σῶμα καὶ τὰ τοῦ σώματος, μὴ χρῄζουσαν τῶν οἰκείων μερῶν καὶ μελῶν ἀλλοίωσιν καὶ ἀνάκτισιν, μὴ ἔχουσαν θέλησιν ἀφανισμοῦ δεομένην, μὴ ἔχουσαν ἐνέργειαν καταλύσεως χρῄζουσαν. Τί γὰρ ἂν καὶ χρῄζῃ οὐσιώδους ἀναπλάσεως ἡ ἐκ θεοῦ προελθοῦσα καὶ ἐν εἰκόνι θεοῦ καὶ ὁμοιώσει ὑπάρχουσα, καὶ μάλιστα ἡ πανάχραντος τοῦ θεοῦ λόγου ψυχή;