Ἐντεῦθεν καὶ διὰ τούτων καὶ οἱ Μανιχαίων καταλύονται μῦθοι οἱ φάσκοντες δύο ἀρχὰς καὶ δύο ἐναντίους θεούς, ἕνα ἀγαθὸν καὶ ἕτερον πονηρόν, καὶ τὸν μὲν δημιουργὸν ὡς ἀγαθὸν τῆς ἀσωμάτου ἡμῶν ψυχῆς, τὸν δὲ πονηρὸν τοῦ σώματος ἡμῶν εἶναι ποιητήν, καὶ πάλιν τὸν μὲν ἀγαθόν, ποιητὴν ὑπάρχειν τοῦ φωτός, τὸν δὲ πονηρόν, δημιουργὸν εἶναι τοῦ σκότους, καὶ τὸν μὲν ἀγαθὸν θεὸν τύπον εἶναι τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς, τὸ δὲ ξύλον τῆς γνώσεως τύπον εἶναι τοῦ πονηροῦ θεοῦ, καὶ τὸν μὲν ἀγαθὸν θεὸν ἀθάνατον καὶ ἄφθαρτον ποιήσαντα τὸν ἄνθρωπον, τὸν δὲ πάλιν πονηρὸν τοὺς δερματίνους χιτῶνας αὐτὸν καὶ τὸ παχὺ σαρκίον τοῦτο τὸ θνητὸν ἐνδύσαντα, καὶ φθαρτὸν αὐτὸν καταστήσαντα, καὶ τὴν κατὰ σάρκα γέννησιν πάσης ἡμῶν τῆς ἀνθρωπότητος αὐτόν, λέγω δὴ τὸν πονηρὸν θεόν, δημιουργήσαντα καὶ τὸν θάνατον κτίσαντα.