Ὡς ἐκ φωλεῶν τινων θῆρες ἄγριοι, οὕτω, φησίν, ἐκ τῶν οἰκείων τόπων ὑπὸ τοῦ διαβόλου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ δαιμόνων στρατηγούμενοι ἐν τῇ γῇ καταπλατυνθήσονται, ὡς τὴν παρεμβολὴν τῶν ἁγίων, δηλαδὴ τὴν ἐκκλησίαν τὴν ἐν τοῖς τέσσαρσι πέρασι τῆς οἰκουμένης ἡδρασμένην, πορθήσοντες, ἀγνοοῦντες ὅτι οὐχ εἷς μόνον ἄγγελος, ἀλλὰ πολλοὶ κύκλῳ τῶν φοβουμένων τὸν θεὸν παρεμβαλοῦσι κατὰ τὸ ψαλμικὸν λόγιον, προσέτι δὲ καὶ τὴν νέαν Ἰερουσαλήμ, τὴν ἠγαπημένην πόλιν, χειρωσόμενοι, ἐξ ἧς ὁ θεῖος νόμος διὰ τῶν ἀποστόλων εἰς τὴν οἰκουμένην διέδραμεν. ἔνθα καὶ τὸν ἀντίχριστόν φασιν ἐν τῷ ναῷ τοῦ θεοῦ καθεδεῖσθαι, εἴτε ἐν τῷ Ἰουδαϊκῷ τῷ πάλαι θείῳ, καθαιρεθέντι δὲ διὰ τὴν κατὰ Χριστοῦ τόλμαν καὶ ὑπ’ αὐτοῦ ἀνορθοῦσθαι προσδοκωμένῳ τοῖς θεομάχοις Ἰουδαίοις, εἴτε ἐν τῷ ἀληθῶς θείῳ ναῷ, τῇ καθολικῇ ἐκκλησίᾳ, τὰ ἀλλότρια σφετεριζόμενον καὶ «ἀποδεικνύντα ἑαυτὸν ὅτι ἔστι θεός» κατὰ τὸν θεσπέσιον ἀπόστολον. ἀλλ’ οὐκ εἰς μακράν, φησί, πῦρ οὐρανόθεν κατιόν, εἴτε ὁρατὸν πῦρ ὡς τοὺς δύο πεντηκοντάρχους ἐπὶ τοῦ Ἠλίου, εἴτε ἡ Χριστοῦ ἔνδοξος παρουσία ἀνελεῖ τῷ πνεύματι τοῦ στόματος αὐτοῦ τούτους τε καὶ τὰ προλεχθέντα ἔθνη καταφάγεται καὶ τὸν στρατηγὸν αὐτῶν, τὸν διάβολον, καὶ τῇ τοῦ πυρὸς λίμνῃ παραδώσει σὺν τῷ ἀντιχρίστῳ καὶ τῷ ψευδοπροφήτῃ βασανισθησομένους εἰς αἰῶνας αἰώνων.