Οὐ γάρ ἐστι τέλειος ὁ τῆς μοιχείας τὴν αἰσχύνην φυγών, ἀλλ’ ὁ πόθῳ τῆς σωφροσύνης παρθενίαν ἀσκήσας· οὐ μὴν οὐδὲ ἐκεῖνος τῆς ἀκροτάτης τίμης ἄξιος ὁ τῆς ἁρπαγῆς τῶν ἀλλοτρίων φεισάμενος, ἀλλὰ θαυμαστὸς καὶ θεῷ φίλος ὁ τὰ ἐξαίρετα τοῖς δεομένοις μερίσας. Οὐ γὰρ ἐν ἀποχῇ τῶν κακῶν τὸ τέλειον, ἀλλ’ ἐν τῇ κατορθώσει τῶν πλεονεκτημάτων ὁρᾶται· καὶ τὸ φείσασθαι ἁμαρτήματος οὐ πεπληρωμένη δικαιοσύνη, ἀλλ’ ἀρχὴ καὶ πρόθεσις ἀγαθῆς πολιτείας. Ταῦτα δὴ μὴ νοήσας ὁ τρισάθλιος φαρισαῖος, οὐκ ἀντεξήτασε τὸν ἑαυτοῦ βίον τοῖς τελείοις καὶ μεγάλοις ἀνδράσιν, ἵνα παιδευθῇ τῇ συγκρίσει ὅσῳ τῷ μέτρῳ λείπεται τῶν καλῶν· ἀλλ’ ἀντιστήσας ἑαυτὸν τῷ τελώνῃ καὶ πρὸς βίον μεμολυσμένον καὶ ῥυπῶντα τὴν ἅμιλλαν ἐνστησάμενος, τῇ παραθέσει τῶν κακῶν ἑαυτὸν ἐκαλλώπιζεν, ὥσπερ τις κολοιὸς ἀετὸς εἶναι νομίζων ὅταν πλησίον τῆς νυκτερίδος ἀφίκηται, ἢ λέων ἡ ἀλώπηξ εἶναι φανταζομένη διότι μείζων τυγχάνει τῶν ἀρουραίων μυῶν. Σώφρονος δὲ ἦν καὶ ὀρθῷ κριτηρίῳ κεχρημένου τῆς γνώμης μνημονεῦσαι τοῦ Ἀβραάμ, τοῦ Ἰσαάκ, τοῦ Ἰακώβ, τοῦ Ἰώβ, τοῦ Μωϋσέως, τοῦ Σαμουήλ, τοῦ Ἠλίου, τοῦ Ἐλισσαίου, πάντων τῶν ἑξῆς προφητῶν ὧν ὁ βίος ἠκριβωμένος καὶ ὑψηλὸν τὸ πολίτευμα, καὶ πρὸς τὴν ἐκείνων δόξαν τὴν ἑαυτοῦ ῥυθμίσαι ζωήν.