διὰ τοῦτο γοῦν, ὥσπερ ἴδια κειμήλια τὰ μαθήματα σφραγίζων ἐν ἡμῖν διὰ τῆς προρρήσεως, ἔλεγεν ὁ κύριος· «βλέπετε μή τις ὑμᾶς πλανήσῃ. πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες· ἐγώ εἰμι, καί· ὁ καιρὸς ἤγγικε, καὶ πολλοὺς πλανήσουσι. μὴ πορευθῆτε ὀπίσω αὐτῶν». μέγα τι χάρισμα δέδωκεν ἡμῖν ὁ λόγος, ὥστε μὴ ἐκ τῶν φαινομένων ἀπατᾶσθαι, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον, κἂν ταῦτα κεκαλυμμένα τυγχάνῃ, διακρίνειν τῇ τοῦ πνεύματος χάριτι. ἐπειδὴ γὰρ ὅλος ἐστὶ μισητὸς ὁ τῆς κακίας εὑρετὴς καὶ μέγας δαίμων ὁ διάβολος μόνον τε φαινόμενος βάλλεται παρὰ πάντων «ὡς ὄφις, ὡς δράκων», «ὡς λέων ζητῶν τίνα ἁρπάσῃ καὶ καταπίῃ», διὰ τοῦτο ὃ μὲν ἔστιν αὐτός, ὑποκρύπτει καὶ σκέπει, τὸ δὲ παρὰ πάντων ποθούμενον ὄνομα ὑποκρίνεται πανούργως, ἵνα ἀπατήσας τῇ φαντασίᾳ λοιπὸν τοὺς πλανηθέντας τοῖς ἰδίοις περιπείρῃ δεσμοῖς. καὶ ὥσπερ ἂν εἴ τις ἀνδραποδίσασθαι θέλων ἀλλοτρίους παῖδας ἀποδημούντων τῶν γονέων ὑποκρίνηται τὰς ἐκείνων ὄψεις καὶ ποθοῦντας τοὺς υἱοὺς ἀπατήσῃ καὶ λοιπὸν ἀπαγαγὼν αὐτοὺς μακρὰν ἀπολέσῃ, τὸν αὐτὸν τρόπον ὁ κακοδαίμων καὶ σκολιὸς διάβολος οὐκ ἔχων μὲν αὐτὸς παρρησίαν, εἰδὼς δὲ τὸν εἰς τὴν ἀλήθειαν ἔρωτα τῶν ἀνθρώπων ὑποκρίνεται μὲν ταύτην τῇ φαντασίᾳ, τὸν δὲ ἴδιον ἰὸν ἐπιβάλλει τοῖς ἐπακολουθήσασιν αὐτῷ.