Ἰδοὺ τῶν μὲν γενητῶν τὸ ποιεῖσθαι, καὶ ταῦτα ποιήματα λέγει εἶναι· πρὸς δὲ τὸν υἱὸν οὐ ποίησιν οὐδὲ τὸ γενέσθαι, ἀλλὰ τὸ ἀίδιον καὶ τὸ βασιλέα καὶ τὸ εἶναι δημιουργὸν προσφωνεῖ λέγων· «ὁ θρόνος σου, ὁ θεός, εἰς τὸν αἰῶνα τοῦ αἰῶνος» καὶ «σὺ κατ’ ἀρχάς, κύριε, τὴν γῆν ἐθεμελίωσας, καὶ ἔργα τῶν χειρῶν σου εἰσὶν οἱ οὐρανοί. αὐτοὶ ἀπολοῦνται, σὺ δὲ διαμένεις». ἐξ ὧν καὶ αὐτοὶ συνιδεῖν ἐδύναντο, εἴπερ ἤθελον, ὅτι ἄλλος μέν ἐστιν δημιουργῶν, ἄλλα δὲ τὰ δημιουργήματα· καὶ ὁ μὲν θεός ἐστι, τὰ δὲ γενητά ἐστιν ἐξ οὐκ ὄντων πεποιημένα. τὸ γὰρ λεγόμενον νῦν «αὐτοὶ ἀπολοῦνται» οὐχ ὡς εἰς ἀπώλειαν ἐσομένης τῆς κτίσεώς φησιν, ἀλλ’ ἵνα ἀπὸ τοῦ τέλους τὴν τῶν γενητῶν δείξῃ φύσιν. τὰ γὰρ δυνάμενα ἀπολέσθαι, κἂν μὴ ἀπολλύηται διὰ τὴν χάριν τοῦ πεποιηκότος ταῦτα, ὅμως «ἐκ τῶν μὴ ὄντων» γέγονε καὶ τὸ «μὴ εἶναί ποτε» αὐτὰ μαρτυρεῖται. διὰ τοῦτο γοῦν ὡς τούτων τοιαύτην ἐχόντων τὴν φύσιν λέγεται ἐπὶ τοῦ υἱοῦ τὸ «σὺ δὲ διαμένεις», ἵνα τὸ ἀίδιον αὐτοῦ δειχθῇ· οὐ γὰρ ἔχων τὸ δύνασθαι ἀπολέσθαι, ὥσπερ ἔχει τὰ γενητά, ἔχων δὲ τὸ διαμένειν ἀεὶ—ἀλλότριον μέν ἐστιν αὐτοῦ λέγεσθαι «οὐκ ἦν πρὶν γεννηθῇ», ἴδιον δὲ τὸ ἀεὶ εἶναι καὶ διαμένειν σὺν τῷ πατρί.