οὕτω γοῦν ἓν αὐτῶν ὄντων καὶ μιᾶς οὔσης τῆς θεότητος τὰ αὐτὰ λέγεται περὶ τοῦ υἱοῦ, ὅσα λέγεται καὶ περὶ τοῦ πατρὸς χωρὶς τοῦ λέγεσθαι πατήρ· οἷον «θεός», «καὶ θεὸς ἦν ὁ λόγος», τὸ «παντοκράτωρ», «τάδε λέγει ὁ ἦν καὶ ὁ ὢν καὶ ὁ ἐρχόμενος ὁ παντοκράτωρ», τὸ «κύριος», «εἷς κύριος Ἰησοῦς Χριστός», τὸ εἶναι φῶς, «ἐγώ εἰμι τὸ φῶς», τὸ ἐξαλείφειν ἁμαρτίας—«ἵνα δέ», φησίν, «εἰδῆτε, ὅτι ἔχει ἐξουσίαν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ τῆς γῆς ἀφιέναι ἁμαρτίας»—καὶ ὅσα ἄλλα ἂν εὕροις. «πάντα» γάρ, φησὶν αὐτὸς ὁ υἱός, «ὅσα ἔχει ὁ πατήρ, ἐμά ἐστι»· καὶ πάλιν «τὰ ἐμὰ σά ἐστιν.» Ὁ δὲ ἀκούων τὰ τοῦ πατρὸς λεγόμενα ἐφ’ υἱοῦ ὄψεται καὶ οὕτως τὸν πατέρα ἐν τῷ υἱῷ, θεωρήσει δὲ καὶ τὸν υἱὸν ἐν τῷ πατρί, ὅταν τὰ λεγόμενα ἐφ’ υἱοῦ λέγῃ ταῦτα καὶ ἐπὶ πατρός. διὰ τί δὲ τὰ τοῦ πατρὸς ἐφ’ υἱοῦ λέγεται ἢ ὅτι ἐξ αὐτοῦ γέννημά ἐστιν ὁ υἱός; διὰ τί δὲ καὶ τὰ τοῦ υἱοῦ ἴδιά ἐστι τοῦ πατρὸς ἢ ὅτι πάλιν τῆς οὐσίας αὐτοῦ ἴδιον γέννημα ὁ υἱός; τῆς δὲ οὐσίας τοῦ πατρὸς ἴδιον ὢν γέννημα ὁ υἱὸς εἰκότως καὶ τὰ τοῦ πατρὸς λέγει ἑαυτοῦ εἶναι· ὅθεν πρεπόντως καὶ ἀκολούθως τῷ μὲν λέγειν «ἐγὼ καὶ ὁ πατὴρ ἕν ἐσμεν» ἐπήγαγεν, «ἵνα γνῶτε, ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί». τούτῳ δὲ πάλιν προσείρηκεν· «ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν πατέρα», καὶ ἔστιν εἷς καὶ ὁ αὐτὸς νοῦς ἐν τοῖς τρισὶ τούτοις ῥητοῖς.