Πάλαι μὲν «πρὸς» ἕκαστον τῶν ἁγίων ἐγίνετο καὶ ἡγίαζε μὲν τοὺς γνησίως δεχομένους αὐτόν· οὔτε δὲ γεννωμένων ἐκείνων εἴρηται, ὅτι αὐτὸς γεγένηται ἄνθρωπος, οὔτε πασχόντων ἐκείνων ἐκείνων εἴρηται· πέπονθεν αὐτός. ὅτε δὲ ἐκ Μαρίας ἐπεδήμησεν ἅπαξ «ἐπὶ συντελείᾳ τῶν αἰώνων εἰς ἀθέτησιν ἁμαρτίας»—οὕτω γὰρ εὐδοκήσας ὁ πατὴρ ἔπεμψε «τὸν ἑαυτοῦ υἱὸν γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον»—, τότε εἴρηται, ὅτι σάρκα προσλαβὼν γεγένηται ἄνθρωπος καὶ ἐν ταύτῃ πέπονθεν ὑπὲρ ἡμῶν, ὡς εἶπεν ὁ Πέτρος· «Χριστοῦ οὖν παθόντος ὑπὲρ ἡμῶν σαρκί», ἵνα δειχθῇ καὶ πάντες πιστεύσωμεν, ὅτι, ἀεὶ ὢν θεὸς καὶ ἁγιάζων «πρὸς» οὓς ἐγίνετο διακοσμῶν τε κατὰ βούλημα τοῦ πατρὸς τὰ πάντα ὕστερον καὶ δι’ ἡμᾶς γέγονεν ἄνθρωπος καὶ «σωματικῶς», ὥς φησιν ὁ ἀπόστολος, «κατῴκησεν ἡ θεότης» ἐν τῇ σαρκί, ἴσον τῷ φάναι ‹θεὸς ὢν ἴδιον ἔσχε σῶμα καὶ τούτῳ χρώμενος ὀργάνῳ γέγονεν ἄνθρωπος›. καὶ διὰ τοῦτο τὰ μὲν ἴδια ταύτης αὐτοῦ λέγεται, ἐπειδὴ ἐν αὐτῇ ἦν, οἷά ἐστι τὸ πεινῆν, τὸ διψῆν, τὸ πάσχειν, τὸ κοπιᾶν καὶ τὰ ὅμοια, ὧν ἐστιν ἡ σὰρξ δεκτική· τὰ δὲ αὐτοῦ τοῦ λόγου ἴδια ἔργα, οἷά ἐστι τὸ ἐγείρειν νεκροὺς καὶ τυφλοὺς ποιεῖν ἀναβλέπειν καὶ τὴν αἱμορροοῦσαν ἰάσασθαι αὐτόν, διὰ τοῦ ἰδίου σώματος αὐτὸς ἐποίει.