Σκοπεῖτε γάρ, πόσον ἔχει πτῶμα τὸ λέγειν ποίημα τὸν τοῦ θεοῦ λόγον. λέγει που Σολομὼν ἐν τῷ Ἐκκλησιαστῇ, ὅτι «σύμπαν τὸ ποίημα ὁ θεὸς ἄξει εἰς κρίσιν, ἐν παντὶ παρεωραμένῳ, καὶ ἐὰν ἀγαθὸν καὶ ἐὰν πονηρόν». οὐκοῦν εἰ ποίημά ἐστιν ὁ λόγος, ἀχθήσεται καθ’ ὑμᾶς καὶ αὐτὸς εἰς κρίσιν; καὶ ποῦ λοιπὸν ἡ κρίσις κρινομένου τοῦ κριτοῦ; τίς δὲ τοῖς μὲν δικαίοις τὰς εὐλογίας δώσει, τοῖς δὲ ἀναξίοις τὰς ἐπιτιμίας ἑστηκότος τοῦ κυρίου καθ’ ὑμᾶς μετὰ πάντων ἐν κρίσει; ποίῳ δὲ καὶ νόμῳ κριθήσεται αὐτὸς ὁ νομοθέτης; ταῦτα τῶν ποιημάτων ἴδιά ἐστι, τὸ κρίνεσθαι, τὸ παρὰ τοῦ υἱοῦ εὐλογεῖσθαι καὶ ἐπιτιμᾶσθαι. φοβήθητε λοιπὸν τὸν κριτὴν καὶ πείσθητε τῷ Σολομῶνι λέγοντι. εἰ γὰρ σύμπαν τὸ ποίημα ἄξει ὁ θεὸς εἰς κρίσιν, ὁ δὲ υἱὸς οὐκ ἔστι τῶν κρινομένων, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον συμπάντων τῶν ποιημάτων αὐτός ἐστιν ὁ κριτής, πῶς οὐ λαμπρότερον ἡλίου δείκνυται μὴ ποίημα ὢν ὁ υἱός, ἀλλὰ τοῦ πατρὸς ὁ λόγος, ἐν ᾧ τὰ ποιήματα γίνεταί τε καὶ κρίνεται; εἰ δ’, ὅτι γέγραπται «πιστὸν ὄντα», πάλιν ταράττει αὐτοὺς νομίζοντας ὡς ἐπὶ πάντων λέγεσθαι καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τὸ «πιστόν», ὅτι πιστεύων ἐκδέχεται τῆς πίστεως τὸν μισθόν, ὥρα καὶ διὰ τοῦτο πάλιν αὐτοὺς ἐγκαλεῖν Μωσεῖ μὲν λέγοντι· «ὁ θεὸς πιστὸς» καὶ «ἀληθινός», τῷ δὲ Παύλῳ γράφοντι· «πιστὸς ὁ θεός, ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε».