Ἐὰν δὲ δυσνόητα ῥήματα ἐν τῇ ἐπιστολῇ ἀναγνῷς, ἐρώτησον τὸν ὁμόψυχόν σου Σέριδον, υἱὸν δὲ ἐμοῦ ἀγαπητόν, καὶ διὰ τῆς τοῦ Θεοῦ χάριτος φράσει σοι τὰ δυσνόητα· ἐδεήθην γὰρ τοῦ Θεοῦ ὑπὲρ αὐτοῦ καὶ περὶ τούτου. «Σὺ οὖν, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ», ἀκαταπαύστως τρέχε τὴν ὁδὸν τὴν ἡτοιμασμένην, ὅπως μετὰ χαρᾶς φθάσῃς ὃν ἐφθάσαμεν τοῦ Χριστοῦ λιμένα καὶ ἀκούσῃς τῆς φωνῆς τῆς πεπληρωμένης χαρᾶς, καὶ φωτὸς καὶ ζωῆς καὶ ἀγαλλιάσεως, λεγούσης πρὸς σέ· «Εὖ δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ, ἐπὶ ὀλίγα ἦς πιστός, ἐπὶ πολλῶν σε καταστήσω, εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου.» Χαίροις ἐν Κυρίῳ, χαίροις ἐν Κυρίῳ, χαίροις ἐν Κυρίῳ. Ὁ Κύριος φυλάξει τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα καὶ τὸ πνεῦμά σου ἀπὸ παντὸς κακοῦ καὶ ἀπὸ παντὸς ἐναντιώματος διαβολικοῦ καὶ φαντασίας πάσης θορυβώδους, ὁ Κύριος ἔσται σοι φῶς, σκέπη σου, ὁδός σου, ἰσχύς σου, «στέφανος ἀγαλλιάσεως» καὶ ἀντίληψις αἰωνία. Πρόσεχε σεαυτῷ, γέγραπται γάρ· «Καὶ τὰ ἐκπορευόμενα διὰ τῶν χειλέων μου οὐ μὴ ἀθετήσω.» Ἀπόκρισις τοῦ αὐτοῦ μεγάλου Γέροντος πρὸς τὸν αὐτόν, παραινοῦσα αὐτῷ διὰ παντὸς τῶν αὐτῷ γραφομένων, εἰς ὠφέλειαν αὐτοῦ καὶ στηριγμὸν τῆς αὐτοῦ καρδίας.