Οἱ δὲ τοῦ κόσμου ἄνθρωποι οὐκ ἂν τοῦ δικάζεσθαι παύσονται, εἰ μὴ μετὰ προσθήκης ἐνίοτε τὰ τῶν ἐναγωγῶν ἀπολάβωσι πράγματα, ὅταν μάλιστα πρὸ τοῦ χρέους τοὺς τόκους κομίζωνται, ὥστε αὐτῶν γενέσθαι τὸ δίκαιον ἀρχὴν πολλάκις ἀδικίας μεγάλης. {ξδʹ.} Οὐ δεῖ, φησίν, ἤκουσά τινων λεγόντων εὐλαβῶν, παραχωρεῖν τοῖς τυχοῦσι διαρπάζειν ἅπερ πρὸς τὴν ἑαυτῶν διοίκησιν ἢ καὶ πρὸς τὴν τῶν πενήτων ἀνάπαυσιν ἔχομεν, μάλιστα εἰ παρὰ Χριστιανῶν τοῦτο πάσχομεν, ἵνα μὴ ἁμαρτίας πρόξενοι τοῖς ἀδικοῦσιν ἡμᾶς, δι’ ὧν ἀνεξικακοῦμεν, γινώμεθα. Τοῦτο δὲ οὐδὲν ἕτερόν ἐστιν ἢ θέλειν τὰ ἑαυτοῦ ὑπὲρ ἑαυτὸν μετὰ ἀλόγου προφάσεως. Εἰ γὰρ καταλιπὼν τὸ εὔχεσθαι καὶ προσέχειν τῇ ἐμαυτοῦ καρδίᾳ δίκας ἀγορεύειν πρὸς τοὺς θέλοντάς με ἐπηρεάζειν κατὰ μικρὸν ἄρξομαι καὶ δικαστηρίων παρεδρεύειν προαυλίοις, δῆλον ὅτι τὰ ἐκδικούμενα κρείττονα τῆς ἐμαυτοῦ ἡγοῦμαι σωτηρίας, ἵνα μὴ εἴπω καὶ αὐτοῦ τοῦ σωτηρίου ἐντάλματος. Πῶς γὰρ ἂν ὅλως τῷ εὐαγγελικῷ ἀκολουθήσω προστάγματι τῷ κελεύοντί μοι· Καὶ ἀπὸ τοῦ αἴροντος τὰ σὰ μὴ ἀπαίτει, εἰ μὴ μετὰ χαρᾶς ὑπομείνω κατὰ τὸ ἀποστολικὸν λόγιον τὴν τῶν προσόντων μοι διαρπαγὴν πραγμάτων, ὁπότε οὐδὲ δικασάμενός τις καὶ ἀπολαβὼν ὅσαπερ ἠβουλήθη, τῆς ἁμαρτίας τὸν πλεονέκτην ἐλευθεροῖ;