Ἄβελ δὲ ὁ ἄκακος καὶ ἀληθὴς δοῦλος τοῦ Θεοῦ, ἡδέως ἤκουε καὶ μᾶλλον προέτρεπε τὸν Κάϊν ἀνελθεῖν καὶ τὸν Θεὸν θεραπεῦσαι, λέγων· οἶδας καὶ αὐτός, ἀδελφέ, ὅτι ἐὰν θῇς ὠτίον, τοῦ παροξύναι Θεόν, οὐ λέγει αὐτὸν τεθνάναι, ὡς σὺ νομίζεις μὴ ἔχων τὰς ἐλπίδας σου εἰς ἕνα Θεὸν δημιουργόν. Οὐχ ὁρᾷς τὰ δάκρυα τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὔας, τῶν ἡμετέρων γονέων, πῶς πενθοῦσιν ἐν προσκρούσει γενόμενοι, παραβάντες τὴν ἐντολὴν τοῦ Δημιουργοῦ, μὴ δυνάμενοι ὅλως παρακληθῆναι· καὶ τὴν ἐντολὴν παραβάντες τοῦ Θεοῦ, ἐξορίας πεῖραν ὑπέστησαν αὐτοπροαιρέτως, καὶ αἰωνίως θρηνοῦσι λοιπὸν ἕνεκεν τούτου; Κἀγὼ συμβουλεύω ὅπως προσέλθῃς τῷ Θεῷ ἀδιστάκτως δεόμενος, ἵνα μὴ καὶ αὐτὸς ἐν πένθει ἐπιτελέσῃς σου τὰς ἡμέρας, ὃν τρόπον καὶ οἱ γονεῖς ἡμῶν. Βλέπε, ἀδελφέ, ἰδοὺ εἶπόν σοι πάντα.