Ἀκούσας δὲ Ἰωσὴφ ἐλεεινὰ ῥήματα καὶ θεωρῶν αὐτοὺς πάντας μετ᾽ αἰσχύνης ἑστῶτας, ὁρῶν δὲ καὶ τὸν Βενιαμὶν διερρηχότα τὸν χιτῶνα αὐτοῦ, καὶ ἐν κλαυθμῷ προσπίπτοντα τοῖς γόνασι τῶν παρεστώτων, ἵνα αὐτοὶ δυσωπήσωσι τὸν Ἰωσὴφ ὑπὲρ αὐτοῦ, ὅπως συγχωρήσῃ αὐτῷ κατελθεῖν μετὰ τῶν ἀδελφῶν, πάνυ εἰς ὑπερβολὴν ἐταράχθη, ἐκ τῶν σπλάγχνων αὐτοῦ κινούμενος, καὶ μετὰ σπουδῆς ἐκέλευσε τοὺς ἑστῶτας ὑποχωρῆσαι. Καὶ ἐξελθόντων, ὑψώσας τὴν φωνὴν αὐτοῦ ὁ Ἰωσὴφ μετὰ κλαυθμοῦ εἶπεν αὐτοῖς, μετὰ παρρησίας, τῇ ἑβραΐδι διαλέκτῳ· Ἐγώ εἰμι Ἰωσὴφ ὁ ὑμέτερος ἀδελφός· οὐκ ἐβρώθην ἐκ θηρίου, καθὼς ὑμεῖς λέγετε. Ἐγώ εἰμι ὁ ὑφ᾽ ὑμῶν γυμνὸς ῥιφεὶς ἐν τῷ λάκκῳ. Ἐγώ εἰμι ὁ πραθεὶς τοῖς Ἰσμαηλίταις· ὁ περιπτυσσόμενος πάντων ὑμῶν καὶ τοῖς γόνασι καὶ τοῖς ἴχνεσι· καὶ τότε οὐδείς με ἐν τοιαύτῃ θλίψει ἠλέησεν, ἀλλ᾽ ὡς τὰ θηρία τὰ ἄγρια ἐγχειρίσασθέ μοι. Πλήν, ἀδελφοί μου, μηδεὶς ὑμῶν δειλιάσῃ, μηδὲ φοβηθῇ, ἀλλὰ μᾶλλον ἀγαλλιᾶσθε κἀγὼ καὶ ὑμεῖς ὅτι ἐγὼ βασιλεύω. Καὶ ὃν τρόπον εἴπατε τῷ πατρὶ ἡμῶν τὸ πρότερον, ὅτι ἐγὼ ἐν ὄρεσιν ἐκ θηρίου ἀνῃρέθην, πάλιν ἀπελθόντες ἀναγγείλατε τῷ Ἰακώβ, λέγοντες, ὅτι ζῇ ὁ Ἰωσὴφ ὁ υἱός σου, καὶ ἰδοὺ κάθηται ἐν ἅρματι βασιλείας Αἰγύπτου.