Κεφαλὴ πδʹ Ἀγαπητέ, ἐὰν ὁ ἀδελφός σου κακῶς ἀναστρέφεται, νουθέτει αὐτόν, λέγων· παῦσον ἀδελφέ· οὐ γὰρ συμφέρει σοι ἡ ἀναστροφὴ αὕτη. Φέρε δὲ αὐτῷ ὑπόδειγμα ἕνα τῶν πεσόντων· τῷ δὲ προσώπῳ, οὐχ ὡς τὸ πταῖσμα τοῦ πεσόντος ἐξαγορεύων, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν παρόντα ὠφελήσῃς, ὅπως ἐφορῶν εἰς τὸν παρακολουθήσαντα κίνδυνον φεύγῃ τὸ πτῶμα. Φέρε δὲ αὐτῷ καὶ μνήμην τῶν εὐαρεστησάντων τῷ Κυρίῳ καὶ διάκρινον αὐτῶν ἀμφοτέρων τὴν ἀνταπόδοσιν· καὶ ἐάν σου ἀκούσῃ, ἐκέρδησας τὸν ἀδελφόν σου. Ἐὰν δὲ ἐπιμείνῃ τῇ αὐτῇ γνώμῃ καὶ ὑφ᾽ ἑτέρων νουθετούμενος ἀπειθεῖ, τὰ τῆς καταφρονήσεως ἔργα ἐπιτελῶν, τήρει σεαυτὸν ἀπ᾽ αὐτοῦ, εὐχόμενος περὶ αὐτοῦ πρὸς Κύριον, κατὰ τὸν λέγοντα· εἰ δέ τις οὐχ ὑπακούει τῷ λόγῳ ἡμῶν, διὰ τῆς ἐπιστολῆς, τοῦτον σημειοῦσθε καὶ μὴ συναναμίγνυσθε αὐτῷ, ἵνα ἐντραπῇ· καὶ μὴ ὡς ἐχθρὸν ἡγεῖσθε, ἀλλὰ νουθετεῖτε ὡς ἀδελφόν.