Ταῦτα γὰρ πάντα θεῖά εἰσι καὶ ἄρρητα καὶ φωτεινά, ἐπειδὴ πνευματικά ἐστι καὶ ὑποστατικά, μὴ ὄντα τοῦ αἰῶνος τούτου, ἀλλὰ ἄλλου κόσμου, ὅπου οὐκ ἔστι νὺξ ἢ πόλεμος ἢ γέεννα ἢ πνεύματα πονηρά· ἐπειδὴ δὲ οὐκ ἐνεργεῖ τοὺς πάντας, ὡς ἔτυχε κατανοεῖν τῷ ἔσωθεν ὀφθαλμῷ ἐκεῖνα τὰ ἐπουράνια, διὰ τοῦτο ὡς παραπέτασμά τι ἐτέθη τὸ στερέωμα οὕτω, ἵνα μὴ ἐξὸν αὐτοῖς ἁπλῶς πάντας καθορᾷν, εἰ μὴ τοῖς καθαροῖς τῇ καρδίᾳ καὶ τὸν νοῦν ἡγιασμένοις, τοὺς συμπολίτας καὶ συμμύστας τῶν Ἁγίων. Καὶ ὅταν συσταλῇ τοῦτο, τότε ἀποκαλυφθήσεται ἐκεῖνα τοῖς δικαίοις ὑποδεχόμενα τοὺς ἐκλεκτούς. Πολλοὶ δὲ τοῦ ἀγαθοῦ μέρους ὄντες, καὶ ἐνεργούμενοι ὑπὸ τοῦ ἀγαθοῦ καὶ ζωοποιοῦ Πνεύματος, ἐνόμισαν δι᾽ ἀπειρίαν εἰς τὴν τελειότητα πεφθακέναι, καὶ ἀπομεριμνήσαντες, μετὰ ταῦτα ἔφοδον ὑπὸ τῶν πονηρῶν πνευμάτων καὶ ἐπιβουλὴν ἔπαθον· ὅτι ὥσπερ στρατιωτῶν τινες νομίσαντες νενικηκέναι τοὺς ἐχθρούς, λοιπὸν ῥίψαντες τὰ ὅπλα ἐν ἀμεριμνίᾳ διάγουσι, ἔγκρυμμα δὲ ποιήσαντες οἱ ἐχθροὶ ἄφνω ἐπέστησαν, καὶ τοὺς μὲν φονεύουσιν, ἄλλους δὲ αἰχμαλώτους λαμβάνουσιν· οὕτω καὶ ἡ ἁμαρτία τὸ πρότερον τὸν νοῦν ὑποκλέψασα εἰς οἴησιν τελειότητος, εἶτα ἐπικινηθεῖσα παρεχρήσατο αὐτοῖς, δήσασα αὐτοὺς εἰς τὰ ἴδια θελήματα, καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις δηλαδὴ πάλιν τούτων βασιλεύσασα.