Κεφάλαιον ϛʹ Ἀδελφός τις καθεζόμενος ἐν ὑποταγῇ πνευματικῶν πατέρων, προσελθὼν ἑτέρῳ ἀδελφῷ εἶπε· βούλομαι ἐξελθεῖν τῶν πνευματικῶν μου πατέρων καὶ κατ᾽ ἐμαυτὸν ἡσυχᾶσαι. Ὁ δὲ πρὸς αὐτὸν εἶπεν· ἄνθρωπός τις εἶχεν υἱόν, ὃν λαβὼν παρέδωκεν εἰς χεῖρας τεχνίτου, ἵνα διδάξῃ αὐτῷ τέχνην. Καὶ ἦν ὁ παῖς μετέωρος περὶ τὸ ἔργον, καὶ μεθ᾽ ἡμέρας προσελθὸν τὸ μειράκιον τῷ ἑαυτοῦ πατρὶ εἶπε· πάτερ, ἆρόν με ἐκ τοῦ διδασκάλου μου, κατ᾽ ἐμαυτὸν γὰρ μᾶλλον τὴν τέχνην δύναμαι ἀναλαβεῖν. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ· εἰ γὰρ ὑφ᾽ ἑτέρων διδασκόμενος καὶ χειραγωγούμενος οὐδὲν μεμάθηκας, καὶ κατὰ μόνας τί δύνασαι ποιῆσαι, ὦ τέκνον, μὴ μαθητεύσας, μήτε ὑποταγεὶς καθ᾽ ὃ δεῖ; Ὁρῶ σε, ὦ τέκνον, κακίζοντα περὶ τὴν μάθησιν τῆς ἑαυτοῦ τέχνης, καὶ φοβοῦμαι μήπως εἰκῇ κεκοπίακα εἰς σέ. Ἐπιλαβοῦ οὖν, καθ᾽ ὃ δεῖ, τῆς ἑαυτοῦ ἐργασίας, ὦ τέκνον, ὅπως τεχνίτης γενόμενος εὑρήσῃς ἀνάπαυσιν σεαυτῷ· τοῖς γὰρ ἀπαιδεύτοις συναντᾷ θάνατος. Ὥστε οὖν καὶ ἡμεῖς, ἀγαπητέ, μὴ σπουδάσωμεν ἀπορρίψαι ἀφ᾽ ἑαυτῶν τὸν ζυγὸν τῆς ἐν Χριστῷ ὑποταγῆς, μήποτε οὐκ ἀρέσῃ Θεῷ, καὶ ἐμπεσοῦντες εἰς πειρασμὸν μὴ ᾖ ὁ βοηθῶν ἡμῖν.