Δεηθῶμεν οὖν τοῦ Κυρίου ἐν ταπεινοφροσύνῃ πολλῇ, ὅπως ἐξέληται ἡμᾶς ἐκ τοῦ φόβου τοῦ μέλλοντος, καὶ ἀξιώσῃ ἡμᾶς τῆς ἁρπαγῆς ἐκείνης, ὅτε οἱ δίκαιοι ἁρπάζονται ἐν νεφέλαις εἰς ἀέρα εἰς ἀπάντησιν τοῦ Βασιλέως τῆς δόξης, καὶ κληρονομήσωμεν μετὰ πραέων καὶ ταπεινῶν τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ὡς γὰρ γέγραπται· μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, οὕτως οὐαὶ τοῖς ὑπερηφάνοις καὶ ὑψηλόφροσιν, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ κάμινος τοῦ πυρός. Ἐν γὰρ τῇ ὑπερηφανίᾳ κατοικεῖ ὁ εἰπών· τῇ ἰσχύϊ ποιήσω καὶ τῇ σοφίᾳ τῆς συνέσεως ἀφελῶ ὅρια ἐθνῶν, καὶ τὴν ἰσχὺν αὐτῶν προνομεύσω· καὶ σείσω πόλεις κατοικουμένας, καὶ τὴν οἰκουμένην ὅλην καταλήψομαι τῇ χειρί μου ὡς νοσσιάν, καὶ ὡς καταλελειμμένα ὠὰ ἀρῶ· καὶ οὐκ ἔστιν ὃς διαφεύξεταί με ἢ ἀντείπῃ μοι. Ἀλλὰ ἀποστελεῖ Κύριος ὁ Θεὸς Σαβαὼθ εἰς τὴν σὴν τιμὴν ἀτιμίαν, καὶ εἰς τὴν σὴν δόξαν πῦρ καιόμενον καυθήσεται. Καὶ πάλιν· σὺ δὲ εἶπας ἐν τῇ διανοίᾳ σου· εἰς τὸν οὐρανὸν ἀναβήσομαι, ἐπάνω τῶν ἄστρων οὐρανοῦ θήσω τὸν θρόνον μου, καθίσω ἐν ὄρει ὑψηλῷ, ἐπὶ τὰ ὄρη τὰ ὑψηλὰ τὰ πρὸς βορρᾶν· ἀναβήσομαι ἐπάνω τῶν νεφελῶν καὶ ἔσομαι ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ. Νυνὶ δὲ εἰς ᾅδου καταβήσει καὶ εἰς τὰ θεμέλια τῆς γῆς.