Εἰς τοιαύτην εὐτέλειαν εὗρον αὐτὸν οἱ Μάγοι, καὶ οὐδεὶς ἠρεύνησε τὴν φύσιν τοῦ τεχθέντος· αὐτὸς δέ, ὦ ἄθλιε, ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς θεωρεῖς τὸν Μονογενῆ μετὰ δόξης μεγάλης καθήμενον σὺν Πατρὶ καὶ σὺν αὐτῷ ὑμνούμενον, καὶ περιεργάζῃ αὐτόν; Οὐ φοβῇ σύ, ἄθλιε; Οὐ τρέμεις, ἀσύνετε; Ἑαυτὸν μὴ γινώσκων, τὸν Πλάστην ἐξερευνᾷς; Τίς ἄρα μὴ φοβηθῇ; Ὅτι Θεὸς Κύριος, μονογενὴς τοῦ Πατρός, κάθηται ἐν ὑψηλοῖς ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός· Ἄγγελοι, Ἀρχάγγελοι, Χερουβεὶμ καὶ Σεραφεὶμ μετὰ φόβου καὶ τρόμου παρεστήκασιν αὐτῷ, τὸ βλέμμα κάτω ἀεὶ ἔχοντες μετὰ φρίκης· τέφρα δὲ σὺν κονιορτῷ καθημένη ἐπὶ τῆς γῆς ἐρευνᾷ Δημιουργόν. Χερουβεὶμ ἐν τῷ θρόνῳ ὑπὸ πτέρυξιν αὐτοῦ κρύπτει αὐτοῦ τὸ βλέμμα μὴ φέρον κατανοεῖν εἰς τὴν δόξαν ἐκείνην τοῦ φοβεροῦ Δεσπότου· ἄνθρωπος δὲ χοϊκὸς μὴ γινώσκων ἑαυτόν, μηδὲ πάλιν τὴν ὥραν τοῦ ἰδίου θανάτου, τὸν Δεσπότην ἐρευνᾷ, τὸν ποιητὴν τῶν ἁπάντων.