τοῦτο δὲ ἦν τὸ ἐκ τῆς παρθένου γεγεννημένον, περὶ οὗ λέλεκται διὰ τῶν ἔμπροσθεν· «ἰδοὺ ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ λήψεται καὶ τέξεται υἱόν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἐμμανουήλ», τοῦτ᾽ ἦν τὸ 〈τιθιζόμενον〉 τὸ εἰς πρόσωπον 〈τοῦ βραχίονος τοῦ θεοῦ〉 ἀναβὰν ἑξῆς ὁ λόγος διασαφεῖ λέγων· 〈ὡς ῥίζα ἀπὸ γῆς ἀβάτου, ⌜γῆν〉 μὲν 〈ἄβατον〉 αἰνιττόμενος τὴν παρθένον, ἧς οὐδεὶς ἐπιβεβήκει, 〈ῥίζαν〉 δὲ αὐτὴν ἐκείνην, περὶ ἧς ἐλέγετο· «ἐξελεύσεται ῥάβδος ἐκ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί, καὶ ἄνθος ἐκ τῆς ῥίζης ἀναβήσεται»· κἀκεῖ γὰρ 〈ἀναβήσεσθαι〉 ἐδηλοῦτο, ἀλλ᾽ ἐκεῖ μὲν «ἀπὸ τῆς ῥίζης Ἰεσσαί», ἐνταῦθα δὲ 〈ἀπὸ τῆς ἀβάτου γῆς〉 τῆς δηλωθείσης.⌝ κατὰ δὲ τὸν Σύμμαχον 〈καὶ ἀνέβη ὡς κλάδος ἐνώπιον αὐτοῦ〉 εἴρηται, 〈καὶ ὡς ῥίζα ἀπὸ γῆς διψώσης〉, τὴν 〈ἄβατον γῆν〉 τὴν 〈διψῶσαν〉 κἀνταῦθα ὀνομάσαντος τοῦ λόγου, κατὰ δὲ τὸν Θεοδοτίωνα· 〈καὶ ἀναβήσεταί〉 φησιν 〈ὡς θηλάζον ἐνώπιον αὐτοῦ〉, δηλαδὴ 〈τοῦ βραχίονος τοῦ θεοῦ, καὶ ὡς ῥίζα ἐν γῇ διψώσῃ〉.