Διὸ καὶ ἐπιμέμφονται καὶ ἐπικαλοῦσι 〈λέγοντες Τί ὅτι ἐνηστεύσαμεν καὶ οὐκ εἶδες; ἐταπεινώσαμεν τὰς ψυχὰς ἡμῶν καὶ οὐκ ἔγνως〉; ⌜ἐπειδὴ τοίνυν τοιαῦτα λέγειν ἀναιδῶς τολμῶσι, μεγάλῃ βοῇ χρησάμενος, σὺ ὁ ἐμὸς προφήτης, ἀπόκριναι αὐτοῖς καὶ ἀπέλεγχε, ὅπως τὴν ἐμὴν 〈κρίσιν καταλελοίπασι〉, καὶ πάνθ᾽ ὅσα φάσκουσιν, οὐκ ἀληθῶς διαβεβαιοῦνται.⌝ ⌞εἰ τοίνυν ἐπὶ τοιαύτῃ σεμνύνονται νηστείᾳ, πολὺ κρεῖττον ἦν αὐτοῖς τροφῇ σχολάζειν καὶ μὴ τοιαῦτα τολμᾶν. διὰ ταῦτα γοῦν καὶ κατ᾽ ἀρχὰς τῆς προφητείας πρὸς αὐτοὺς ἐλέγετο· «νηστείαν καὶ ἀργίαν καὶ τὰς ἑορτὰς ὑμῶν μισεῖ ἡ ψυχή μου».⌟ αὐτίκα γοῦν ἐπὶ τὴν 〈νηστείαν〉 προΐσχονται καὶ νῦν φασι τῶν 〈ψυχῶν〉 ταπείνωσιν κατὰ τὴν 〈ἡμέραν〉 τῆς 〈νηστείας〉 αὐτῶν γινομένην αὐτὸ δὴ τοῦτο, ὅπως πράξουσιν ἀπέλεγξον ἐξ ἑνὸς τούτου καὶ τῶν λοιπῶν αὐτῶν ἀποδείξας τρόπον. λέγε τοίνυν αὐτοῖς καὶ δείκνυε, ὡς ἐν αὐταῖς ταύταις, ἐν αἷς σεμνύνονται 〈ἡμέραις τῶν νηστειῶν〉, οὐ τὰ ἐμὰ 〈θελήματα〉 ζητοῦσι, ταῖς δὲ ἑαυτῶν ἡδοναῖς καὶ ταῖς ἑαυτῶν κακοπραγίαις σχολάζουσι, τότε μὲν 〈τοὺς ὑποχειρίους τύπτοντες〉, τότε δὲ 〈μάχαις〉 καὶ ἀντιλογίαις ταῖς πρὸς ἀλλήλους κατατριβόμενοι ὡς 〈φωνὰς〉 ἀφιέναι κλαυθμοῦ τοὺς ὑπ᾽ αὐτῶν 〈τυπτομένους〉 καὶ 〈κραυγὰς〉 ἀπρεπεῖς.