εἰ γάρ τις καὶ ἄλλη πλήθους ποιητικὴ τυγχάνει εὐλογία παρὰ θεοῦ, ταύτης τεύξεται τὸ 〈ὄνομα〉 τὸ ἐπιτεθησόμενον 〈τοῖς δουλεύουσί μοι〉.⌝ ὅθεν μηδεὶς πολυπραγμονείτω τέως πρὸ τῆς τῶν πραγμάτων ἐκβάσεως, 〈εὐλογηθέντες〉 δὲ οἱ εἰρημένοι διατελοῦσι καὶ αὐτοὶ 〈τὸν ἀληθινὸν θεὸν εὐλογοῦντες〉. ἀντὶ δὲ τοῦ· 〈τὸν θεὸν τὸν ἀληθινόν〉, ὁ μὲν Ἀκύλας· 〈καὶ τοῖς δούλοις αὐτοῦ〉 φησι 〈καλέσει ὄνομα ἕτερον, ᾧ 〈ὁ〉 εὐλογημένος ἐν τῇ γῇ εὐλογηθήσεται πεπιστωμένως〉, ὁ δὲ Σύμμαχος· 〈τοῖς δὲ δούλοις αὐτοῦ καλέσει ὄνομα ἕτερον, ἐν ᾧ ὁ εὐλογημένος ἐπὶ τῆς γῆς εὐλογηθήσεται ἐν τῷ θεῷ ἀμήν〉. ὥσπερ γάρ φησιν 〈εὐλογήσουσιν〉 αὐτοὶ 〈τὸν θεὸν τὸν ἀληθινόν〉, οὕτως 〈εὐλογηθήσονται πεπιστωμένως〉, ἢ κατὰ τὸν Σύμμαχον· 〈ἀμήν〉. ἀλλὰ 〈καὶ ὀμνύοντες ἐπὶ τῆς γῆς〉, οἱ μέλλοντές 〈μοι δουλεύειν, ὀμοῦνται τὸν θεὸν τὸν ἀληθινόν〉, οὐκέτι τοὺς πεπλανημένως αὐτοῖς νομιζομένους θεούς, ἀλλὰ 〈τὸν ἀληθινὸν〉 μαθόντες παρὰ τοῦ σωτῆρος αὐτὸν εἰδέναι «μόνον 〈ἀληθινὸν θεὸν〉 καὶ ὃν ἀπέστειλε κύριον Ἰησοῦν Χριστόν». τούτων δὲ τυχόντες οἱ μέλλοντες αὐτῷ 〈δουλεύειν ἐπιλήσονται τὴν θλῖψιν τὴν πρώτην〉, ᾗ ὑπέκειντό ποτε τοῖς πονηροῖς δαίμοσιν ὑποτεταγμένοι, 〈καὶ οὐκ ἀναβήσεται αὐτῶν ἐπὶ τὴν καρδίαν〉 ἡ τῆς εἰδωλολάτρου πλάνης ταλαιπωρία, μεταβαλόντες δὲ ὡς ἀπὸ σκότους εἰς φῶς λήθην ποιήσονται τῆς προτέρας καταστάσεως.