ἵνα γοῦν μή τις τὸ ἐνταῦθα λεγόμενον 〈ὄρος ἅγιον〉 νομίσῃ εἶναι τὸ ἐν μέρει γωνίας τῆς Παλαιστίνης Ἰουδαίοις ὑπειλημμένον, διασαφεῖ τὴν διάνοιαν ἑξῆς ἐπιφέρων· 〈ὅτι ἐνεπλήσθη ἡ σύμπασα τοῦ γνῶναι τὸν κύριον ὡς ὕδωρ πολὺ κατακαλύψαι θαλάσσας〉, οὕτως σημαίνων τὴν καθ᾽ ὅλης τῆς οἰκουμένης ἱδρυμένην ἐκκλησίαν τοῦ θεοῦ καὶ τὴν ἐν αὐτῇ κηρυττομένην εὐσεβῆ γνῶσιν, τὴν πᾶν τὸ ἁλμυρὸν τῆς κακίας τοῦ βίου, ὥσπερ πολλῷ τῷ ῥεύματι κατακλύζουσαν καὶ πᾶσαν ψυχῆς ῥυπαρίαν ἀποκαθαίρουσαν.⌝ ⌜〈Ἔσται〉 δέ φησιν ἐν 〈ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ〉, δῆλον δ᾽ ὅτι κατὰ τὸν προφητευόμενον χρόνον, οὗτος αὐτὸς ὁ «ἐκ ῥίζης 〈Ἰεσσαὶ» ἀναστησόμενος〉 μετὰ τὸ 〈ἀναστῆναι〉, δῆλον δ᾽ ὅτι μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν,⌝ ‹ἄρχων καὶ ἡγούμενος τῶν 〈ἐθνῶν›, καὶ ἐπ᾽ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσιν〉· ⌜οὐ γὰρ Ἰουδαίων ἔσται βασιλεὺς οὐδ᾽ ὥσπερ αὐτὸς ὁ Δαυίδ, οἵ τε τούτου διάδοχοι, βραχείας τινὸς γωνίας κρατήσει, τῶν δ᾽ ἁπανταχοῦ τῆς γῆς ἄρξει.⌝ 〈καὶ ἐπ᾽ αὐτῷ ἔθνη ἐλπιοῦσι〉 ⌜πληρουμένης κἀκείνης τῆς προφητείας, δι᾽ ἧς εἴρηται παρὰ Μωσεῖ· «οὐκ ἐκλείψει ἄρχων ἐξ Ἰούδα οὐδὲ ἡγούμενος ἐκ τῶν μηρῶν αὐτοῦ, ἕως ἂν ἔλθῃ ᾧ ἀπόκειται, καὶ αὐτὸς ἔσται προσδοκία 〈ἐθνῶν〉».⌝ τέλος δὲ ἐπάγει τοῦ παντὸς λόγου· 〈καὶ ἔσται ἡ ἀνάπαυσις αὐτοῦ τιμή〉, ἢ κατὰ τὸν Ἀκύλαν καὶ τὸν Σύμμαχον· 〈καὶ ἔσται ἡ ἀνάπαυσις αὐτοῦ δόξα〉, σφόδρα ἀκολούθως· τὴν γὰρ πρώτην ἀρχὴν τῆς εἰς ἀνθρώπους γενέσεως αὐτοῦ διδάξας καὶ τὰ μεταξὺ πάντα διελθὼν καὶ τὸ τέλος ὁποῖον ἕξει παρίστησι λέγων· 〈καὶ ἔσται ἡ ἀνάπαυσις αὐτοῦ τιμὴ καὶ δόξα〉. ⌜οὐδαμῶς μὲν θάνατον ὑπογράφων αὐτοῦ, 〈ἀνάπαυσιν〉 δὲ ὀνομάζων καὶ 〈δόξαν〉 καὶ 〈τιμήν〉· τοῦτο γὰρ ἦν τὸ τέλος τῆς τοῦ σωτῆρος ἡμῶν εἰς ἀνθρώπους οἰκονομίας.