Ταῦτ’ ἄρα καὶ ὁ νῦν τῶν βαρλααμιτῶν προστάτης, «εὐθὺς ἐπὶ τῆς συνόδου», φησίν, «ἀμφιγνοοῦντες ἦμεν καὶ περὶ τοῦ Παλαμᾶ, ὡς ἐν ἄλλοις ἴσως καὶ αὐτοῦ ἁλισκομένου»· ἀλλ’ ὁ κατηγορῶν οὐχ ὑπῆρχεν, οὐδ’ ὁ Ἀκίνδυνος ἦν μετὰ τὸν Βαρλαάμ, ὃς τοῖς ἴσοις ἐγχειρήσας καὶ τῶν ἴσων ἔτυχεν, εἰ καὶ σοῦ συνηγοροῦντος ἔτυχε νῦν, ἢ σαυτὸν ἀντ’ ἐκείνου προβαλλόμενος, ὡς ὁμόφρων αὐτοῦ γεγενημένος ἀρτίως, εἶτα λήσειν ἤλπισας τοιοῦτος ὤν. Καὶ μήν, εἰ μηδεὶς ἔτι τοῦ Παλαμᾶ κατηγορῶν ὑπῆρχε, πᾶν τοὐναντίον ἐχρῆν ὑμᾶς ἐννοεῖν. Εἰ γὰρ ἀνέγκλητος καὶ ἀνάλωτος ὁ Παλαμᾶς ἀναπέφηνε, κατηγόρου παρόντος—καὶ ταῦτα τοσούτου τὴν περὶ λόγους ἰσχὺν καὶ μὴ γλώττῃ μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ μακρῶν συγγραμμάτων ἐπιτιθεμένου δεινῶς—, εἰ τοίνυν τοσούτου καὶ διὰ τοσούτων ἐπικεχειρηκότος, ἄληπτος ὁ Παλαμᾶς ἀνεφάνη, πῶς μηδενὸς ὄντος τοῦ κατηγοροῦντος, «ἁλώσιμος» ἂν ἐνομίσθη τοῖς κρίνειν ὀρθῶς εἰδόσι καὶ κανονικῶς; Καὶ ταῦτα ἐν ἄλλοις. Τίνα γὰρ καὶ τἆλλα ταῦτα, καθ’ ἅ φησιν «ἀμφιγνοεῖσθαι τὸν Παλαμᾶν»; Εἰ μὲν γὰρ τῶν ἐμπεριειλημμένων τοῖς τοῦ Βαρλαὰμ λόγοις, ἀλλὰ τῶν περιεχόντων ἐξεληλεγμένων συνεξηλέγχθη καὶ τὰ περιεχόμενα, καὶ μάλισθ’ ὅτι τῶν ὑπ’ ἐκείνου καὶ λελεγμένων καὶ γεγραμμένων πάντων περιληπτικὸν ὑπῆρχε τὸ φῶς, καθ’ ὃ κακοδόξως ἐκεῖνος ἐξηλέγχθη φρονῶν.