Τίς γὰρ οὐκ οἶδε τὴν ἡμῶν πρὸς τὸν Βαρλαὰμ ἐκεῖνον ἔνστασιν, ἐπὶ τῷ δεῖξαι τὴν τοῦ θεοῦ οὐσίαν ὑπὲρ πᾶσαν ἔκφανσίν τε καὶ μέθεξιν καὶ πάντα μερισμὸν γεγενημένην, ὡς τῆς θείας ἐνεργείας, ἀλλ’ οὐ τῆς οὐσίας οὔσης, τῆς ἐκχεομένης ἐπὶ τοὺς ἀξίους καὶ μετεχομένης καὶ μεριζομένης, ὡς καὶ ὁ Χρυσόστομός φησι πατήρ; Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς οὗτος ὁ καθ’ ἡμῶν μεμηνώς, ἀρτίως τοῦτο μαρτυρῶν ἡμῖν ἐνταῦθα, δῆλός ἐστι τοῖς μετὰ νοῦ σκοποῦσιν. Εἶτ’ αὐτὸς αὖθις μόνην εἶναι δογματίζων ἄκτιστον θεότητα τὴν οὐσίαν τοῦ θεοῦ, εἰς μεθεκτά τε καὶ ἀμέθεκτα, ὁρατά τε καὶ ἀόρατα, νοούμενά τε καὶ ἀπερινόητα, διαιρεῖν ταύτην ἡμᾶς συκοφαντεῖ, σαφῶς αὐτὸς ἐντεῦθεν, νῦν μὲν ἀθέως συναλείφων καὶ δι’ ἀλλήλων ἀναιρῶν τὴν θείαν οὐσίαν καὶ τὴν θείαν ἐνέργειαν τῷ μηδεμίαν εἶναι λέγειν αὐτῶν διαφοράν, διὸ καὶ ἀπαναίνεται «νοεῖσθαί τε καὶ μετέχεσθαι καὶ ἀπερινόητον καὶ ἀμέθεκτον εἶναι τὸν θεόν, τὸ μὲν κατὰ τὴν πᾶσι παντάπασιν ἀνέπαφόν τε καὶ ἀνέκφαντον οὐσίαν, τὸ δὲ κατὰ τὴν πρόνοιαν καὶ τὸ αἴτιον καὶ τὴν ἁπλότητα» καὶ τὰ τοιαῦτα, καὶ σαφέστερον ἔτι καὶ περιεκτικώτερον, ἅμα δὲ καὶ δυσσεβέστερόν φησιν, ὡς «οὐ τὸ μὲν αὐτοῦ οὐσία, τὸ δὲ μὴ οὐσία»—, νῦν δὲ κατατέμνων ἀσεβῶς εἰς κτιστά τε καὶ ἄκτιστα τὴν μίαν θεότητα.