Οὗτος δ’ ἀνίσους καὶ ἀνομοίους ταύτας εἶναι λέγων, εἴπερ οὕτως ἔχουσι, καὶ τὸν υἱὸν ἄνισον καὶ ἀνόμοιον εἶναι φήσει τῷ πατρί, ἐπειδήπερ οὐχ ὁ πατὴρ ἐκ τοῦ υἱοῦ, ἀλλ’ ὁ υἱός ἐστιν ἐκ τοῦ πατρός, ὁμοτίμου μὲν τὴν φύσιν, ὑπερκειμένου δὲ καὶ μείζονος ὄντος τῷ αἰτίῳ, καὶ μηδὲν διαφέρειν τὴν ὑπερουσιότητα ἐκείνην τῶν θείων ἐνεργειῶν ἀποφαινόμενος, πολλὰς καὶ ἀναριθμήτους οὐσίας θείας εἶναι δείκνυται πρεσβεύων. Αἱ γὰρ τοῦ πνεύματος ἐνέργειαι κατὰ τὸν μέγαν Βασίλειον «ἀνεξαρίθμητοι διὰ τὸ πλῆθος». Οὐ μεριστὴν δὲ μόνον ἐντεῦθεν ποιεῖται τὴν ὑπερουσιότητα ἐκείνην, ἐπειδήπερ καὶ ἡ θεία δύναμις καὶ ἡ ἐνέργεια μερίζεται—παντοδύναμον γάρ ἐστι τὸ θεῖον—, ἀλλὰ καὶ καταληπτὴν παραπλησίως ταῖς ἐξ αὐτῆς ἐνεργείαις ὑπὸ τοῦ ὀνόματος σημαινομένην, ἔτι δὲ καὶ μεθεκτὴν οὐ τοῖς κεκαθαρμένοις μόνοις, ὃ μεσσαλιανῶν ἐστι φρονεῖν, ἀλλὰ καὶ τοῖς πονηροῖς καὶ ἀκαθάρτοις, ὡς τὸ καινότατον χωρὶς προνοητικῆς τῆς ἐνεργείας ἐποπτικὴν οὖσαν καθ’ αὑτὴν ἐνέργειαν· «πάντα γάρ», κατὰ τὸν μέγαν Διονύσιον, «μετέχει προνοίας, ἀλλ’ ἐκ τῆς παναιτίου θεότητος ἐκβλυζομένης».