Σὺ τοίνυν, εἰ βούλει καὶ ταῦτα περιθέσθαι μεθ’ ἱερολογίας, ἐπεὶ μήπω περιθέμενος ἔφθης, καλῶς ποιήσεις, ἀλλὰ στήριξόν σου τὸν λογισμὸν καὶ προδίδαξον, ὡς ἂν μή, καθάπερ τινὲς τὸ ἀπρόϊτον καὶ τοῖς πολλοῖς ἀθέατον ἐπετήδευσαν, ἐσθ’ ὅτε, τοῦ μεγάλοι τινὲς εἶναι δόξαι καὶ τὸν βίον ἐξηλλαγμένοι, καθάπερ ἐν ἀδύτοις τελοῦντες τὸν πλείω τῆς ζωῆς χρόνον, οὕτως ἀντιστρόφως ἐφόδιον αὐτὸς σχῇς τὸ τοῖς πολλοῖς ὁρᾶσθαι τὸν σταυρὸν φέρων ἐπ’ ὤμων καὶ τὸ τῆς ἀκακίας κουκούλιον ἐπὶ τῆς κεφαλῆς, τοῦ περίβλεπτος εἶναι δοκεῖν εὐθὺς φαινόμενος καὶ τὴν ἀρετὴν τελεώτατος· ἀλλ’ ὡς ἂν σὺ ταῦτα βλέπων αὐτὸς ἀνάμνησιν λαμβάνῃς τοῦ χρέους καὶ τῆς πρὸς Θεὸν ὑπεσχημένης σοι τῶν κακῶν ἀπραξίας καὶ τῆς τελεωτέρας καὶ τῶν σαρκικῶν ὀρέξεων ὑπερανῳκισμένης θεοειδοῦς πολιτείας καὶ οὕτω τοῖς ἔξω συμβόλοις συνᾴδουσαν ἔχειν σπεύδῃς τὴν ἐντὸς τῆς ψυχῆς σου διάθεσιν, ἣν ὡς καὶ χωρὶς τῶν συμβόλων ἐκείνων ὑπεσχημένος ἅτε μοναχικὴν ἠξιωμένος ἐπανελέσθαι ζωήν, μετανοεῖν ὀφείλεις καὶ νῦν οὐδὲν ἧττον καὶ ταπεινοῦσθαι πρὸς τὸν Θεὸν καὶ πρὸς ἀπαλλαγὴν δι’ εὐχῆς ἐκτενοῦς ἐπικαλεῖσθαι τὴν ἐκείνου βοήθειαν, εἴπερ σεαυτὸν ὁρᾶς ἢ συγγενῶν σχέσεσιν ἢ σώματος ὀρέξεσιν ἢ δόξαις καὶ τιμαῖς ἀνθρωπίναις ἐπικρατούμενον.