Καὶ τὰ ἀνὰ χεῖρας σφίσιν, εἴτε λόγοι εἴτε ἀξιώματα, κἂν ἱερὰ τυγχάνῃ, πορισμὸν βίου καὶ τῆς παρ’ ἀνθρώπων δόξης ἀφορμὰς ποιοῦνται. Τίνι δὴ τούτων μέλει τῶν τοιούτων; Καὶ ταῦτα τῆς ἣν ὑμεῖς, ἅτε μὴ παρὰ τῆς ἀληθείας ἔχοντες τὸ δύνασθαι, τῆς ἑαυτῶν συμμορίας προεστήσασθε ὄνομά τε δυναστείας καὶ συρφετὸν πλούτου περιβεβλημένης, καὶ κατὰ τὸν Σιρὰχ ἑτοίμης οὔσης «ἀνθιστάναι τὴν ὁλκήν», καὶ μάλιστα κατὰ τὸν τῆς πολιτικῆς συγχύσεως καιρόν, ὃν ὡς ἕρμαιον ὑμεῖς εὕρεσθε, καθάπερ οἱ τὰ Σεβήρου ποτὲ τοῦ δυσσεβοῦς καὶ Εὐτυχοῦς τοῦ δυστυχοῦς νοσοῦντες. Οὗτοι γὰρ ἐπαναστάντος Ζήνωνι Βασιλίσκου τοῦ τῆς πενθερᾶς αὐτῷ Βερίνης ἀδελφοῦ, καὶ τῶν πραγμάτων ἐς τὰ μάλιστα συγκεχυμένων, ἅτε τοῦ βασιλέως τηνικαῦτα τῆς ἀρχῆς ὑπεκστάντος τῷ τυράννῳ σχεδὸν ἀκονιτί, καιροῦ λαβόμενοι, τὴν ἐν Χαλκηδόνι θείαν σύνοδον ἀνασκευάζουσι καὶ πρόγραμμα γενέσθαι πείθουσιν, ἐγκελευόμενον μεθ’ ὅτι πλείστης ἐξουσίας ἀναθεματίζεσθαι μὲν τὸν Τόμον τοῦ τῆς πρεσβυτέρας Ῥώμης ἐν ἁγίοις Λέοντος, ὃν ὡς κανόνα εὐσεβείας ἥ τε κατὰ Χαλκηδόνα καὶ ἡ πρὸ αὐτῆς ἐν Ἐφέσῳ σύνοδος ἐδέξατο, ἀμφότεραι οὖσαι τῶν ἑπτά, καὶ ἡ μὲν τὸν τῆς τριάδος, ἡ δὲ τὸν τῆς τετράδος ἐκπληροῦσα τόπον ἐν αὐταῖς, τά τε συγγεγραμμένα Κυρίλλῳ τῷ θείῳ καὶ δι’ αὐτῶν κεκυρωμένα περὶ τῶν κατ’ αὐτὰς κεκινημένων κατακαίεσθαι οὗ ἂν εὑρεθῶσιν.