Τί οὖν ἐπὶ τῶν θείων; Τὴν ἀψευδῆ τοῦ πράγματος εὕρεσιν ζητοῦμεν, ἢ πρὸς δόξαν διαλέγεσθαι; Εἰ δέ τις φαίη ὡς οὐκ ἔστιν αἴτιον ἐπὶ θεοῦ, αὐτὸς γάρ ἐστιν ὁ πάντων αἴτιος, ‘περὶ μὲν τῆς θείας φύσεως, ὦ οὗτος, οὐκ ἔστι ζήτησις’ ἀποκρινούμεθα, ‘οὐδ’ ἄρα δεῖξις, ἐπεὶ μήδ’ αἴτιον αὐτῆς’. Ὅτι δέ ἐστι μία, μηδεμίαν διαφορὰν καθ’ αὑτὴν ὅλως ἐπιδεχομένη, καὶ ὅτι διαιρεῖται, κἂν μὴ καθ’ ἑαυτήν, διὸ καὶ ἐν τῇ διαιρέσει μένει ἀδιαίρετος, καὶ ὅτι κἀν τῷ διαιρετῷ μίαν καὶ ἀδιαίρετον ἔχει τὴν ἀρχήν, διὸ κἀν τούτῳ εἷς θεός, καὶ ὅτι δημιουργὸς καὶ ὅτι προνοητὴς καὶ ὅτι συνοχεὺς καί τ’ ἄλλα ὅσα τούτοις ὅμοια, ἔστιν ὡς δέον εἶναι ζητοῦντας τὰς αἰτίας, αἳ καὶ αὗται τῶν περὶ θεοῦ ἂν εἶεν, ἐφικέσθαι τῆς εὑρέσεως, σὺν θεῷ δ’ ἐφικομένους, οὐ διαπορητικῶς ἔτ’ ἔχειν ἤτοι διαλεκτικῶς, ἀλλ’ ἀποδεικτικῶς ἐπίστασθαι καὶ πρὸς ἑτέρους τὴν θείαν διὰ λόγου μετοχετεύειν ἐπιστήμην. Εἰ δὲ μὴ ἐφικοίμεθα, τοὺς μὲν τῇ πίστει ἀσθενοῦντας δυνάμει λόγων ἤκιστ’ ἔχομεν ἐπιρρωννύειν, αὐτοὶ δὲ διὰ τῆς πίστεως, ἐπιστημόνως ἔχομεν.