Ἀλλ’ «ἠνάγκασμαί» φησι «τοῖς ἀντιλογικωτάτοις Λατίνοις ἀντιλέγων». Ὅτι μὲν οὖν οὐδεμία τις ἐπῆν ἀνάγκη, παντάπασι δὲ μάτην τὸ «μηδαμῶς ἐπ’ οὐδενὸς τῶν θείων εἶναι δύνασθαι ἀπόδειξιν» ἐκεῖ κεῖται, πρότερον ἐδείξαμεν· εἰ δ’ ἄρα καὶ ἀνάγκη τις ἐπῆν, σιωπᾶν μᾶλλον ἔδει καὶ ζητεῖν καὶ παρ’ αὐτῶν τῶν ἐν ἡμῖν ἰδιωτῶν, εἰ καὶ μὴ τὴν γνῶσιν, ἀλλὰ μὴ κακοῖς ἀπερισκέπτως ἰᾶσθαι τὰ κακά, καὶ κινεῖν μὲν ἀπὸ τοῦ καμπύλου, ἀλλ’ ἐπὶ τὸ κεκλασμένον αὖθις ἄγειν, καὶ διορθοῦν τοῖς ἐνδιαστρόφοις τὰ ἐνδιάστροφα, νῦν μὲν δύο λέγοντα ἀρχάς, νῦν δὲ τὴν ἐπὶ θεοῦ ἐνδεχομένην ἀναιροῦντα γνῶσιν, νῦν δέ, ἀλλὰ μηδέν γε περαιτέρω. Σὺ δὴ τῶν δύο τούτων θάτερον μὲν ἐκκόψας σου τῶν λόγων, μετὰ τὰ παρ’ ἄλλων σκώμματα καὶ τὴν σὴν διαπεπονημένην ‘σκέψιν’, ὡς αὐτὸς λέγεις, οὐδ’ οὕτως παραιτῇ· μαχόμενος δ’ ὑπὲρ ἀμφοτέρων ἐν ὑποκρίσει τῶν ἑτεροφρόνων, χωρεῖς κατὰ τῶν ὁμοφρόνων καὶ τὰς πατρικὰς φωνὰς παρ’ ἡμῶν προτεινομένας, οὐκ οἶδ’ ὅπως, ἀναιρεῖν ἐπιχειρεῖς καὶ πολλοῖς ἂν δοίης δεδιέναι μὴ καὶ τὰ πρὸς Λατίνους ὑποκρινόμενος ἡμᾶς προτείνεις. Ἀλλ’ ἀναλαβόντες σαφέστερον προεκθώμεθα, τί λεγόντων ἡμῶν τὸν φιλόσοφον πρᾴως ἐνεγκεῖν τῶν ἀπεικότων ἦν.