Καὶ αὐτὴν γὰρ τὴν ἀτρεψίαν καὶ τὴν κατὰ πάντα ἀπειρίαν καὶ τὴν ἀγαθότητα τὴν θείαν καὶ πάνθ’ ἁπλῶς τὰ θεωρούμενα περὶ τὸν θεὸν οὐσιωδῶς, ἅπερ αὐτὸς οὗτος ὡς περὶ τὸν θεὸν ὄντα φυσικῶς οὐσίαν εἶναι διαβεβαιοῦται τοῦ θεοῦ, κτιστὰ πάλιν οὗτος εἶναι γράφει καὶ ἀρκτά· καὶ τοὺς μὴ ταῦθ’ οὕτω φρονεῖν ἀνεχομένους, ὡς διθεΐτας καὶ πολυθέους ἀποκηρύττει παρρησίᾳ, «πολλὰ γάρ, φησίν, οὗτοί φασιν, ἀλλ’ οὐχ ἓν τὸ ἄκτιστον. Καὶ τὴν μέν, οὐσίαν, τὰ δέ, ἀνούσια· καὶ τὴν μὲν ὑπερκειμένην τούτων, δηλονότι τὴν οὐσίαν, ὡς αἰτίαν τῶν περὶ αὐτήν, τὰ δὲ ὑφειμένα ὡς ἐκ ταύτης ὄντα καὶ περὶ αὐτήν, ἀλλ’ οὐκ αὐτῇ ὑπάρχοντα». ᾯ δ’ ἄπιστον δοκεῖ, τὸ φάναι τὸν Ἀκίνδυνον κτίσματα τὰ περὶ τὸν θεὸν οὐσιωδῶς θεωρούμενα, καὶ αὐτὴν τὴν ἀτρεψίαν καὶ τὴν κατὰ πάντα ἀπειρίαν, ἴτω παρ’ ἡμᾶς καὶ θεωρείτω, μὴ μόνον ἐν τοῖς διὰ πλάτους αὐτῷ συγγεγραμμένοις, ἀλλὰ καὶ δι’ αὐτοχείρων προκείμενον ἐν τοῖς ἀπεσταλμένοις αὐτῷ πρὸς τὸν ἀνωτέρω δεδηλωμένον πατριάρχην.