Ἐπεὶ τοίνυν ὁ Γρηγορᾶς μὴ μόνον ἔφη, καὶ πολλάκις ἔφη, γεννητὸν εἶναι τοῦτο καὶ κτιστόν, ἀλλὰ καὶ δι’ ἐπιχειρήματος βιαίου κατασκευάσαι διὰ σπουδῆς ἐποιήσατο, θαυμαστόν τε κἀν τούτῳ γεγονὸς ἴδοι τις ἄν, οὐ γὰρ ἐπιχειρῆσαι δεδύνηται γοῦν, εἰ μὴ τοὺς δυσσεβεστάτους τῶν αἱρετικῶν ἐζηλώκει, κἀκείνους ἐπὶ τὸ χεῖρον παραδραμών, ἅτε φαυλότερον ἢ κατ’ ἐκείνους χρησάμενος τῇ διεξόδῳ τοῦ ἐγχειρήματος. Ἐκείνων γὰρ ἐρωτώντων, εἰ θέλων ἢ μὴ θέλων ὁ Πατὴρ τὸν Υἱὸν ἐγέννησε, κἀντεῦθεν γεννητὸν καὶ κτιστὸν εἶναι κατασκευαζόντων τὸν δι’ οὗ τὰ πάντα γέγονεν, ὁ Γρηγορᾶς τὸ τοῦ σεπτοῦ Μαξίμου προθείς, ὅτι «τὸ θελήσει τοῦ πεποιηκότος γενόμενον οὐκ ἂν εἴη τῷ θελήσαντι αὐτὸ γενέσθαι συναΐδιον», εἶτα κατὰ ζῆλον ἐκείνων τῶν κακοδόξων «ἡδέως ἂν οὖν ἐροίμην ἔγωγε, φησί, Παλαμᾶν τῆς θείας οὐσίας ἕτερον εἰρηκότα τὸ φῶς ἐκεῖνο, πῶς μὴ πρότερον περὶ τὸν Χριστὸν θεωρούμενον ἐξαίφνης ἐπὶ τοῦ ὄρους ἐφάνη τοῦ Θαβωρίου, θέλοντος τοῦ Θεοῦ Λόγου ἢ μὴ θέλοντος; ἀλλ’ οὐκ ἄν ποτε λέγειν τολμῴη τὸ δεύτερον. Εἰ οὖν ἄλλο μὲν λέγει παρὰ τὴν θείαν οὐσίαν αὐτό, θέλοντος δ’ ἐφάνη, θελητὸν ἄρα καὶ γενητὸν καὶ οὐκ ἂν εἴη τῷ θελήσαντι αὐτὸ γενέσθαι συναΐδιον».