Ἐπεὶ γὰρ κατ’ αὐτοὺς μηδὲν διαφέρει τῆς οὐσίας ἡ ἐνέργεια, κατ’ αὐτοὺς λοιπὸν ἀμέριστος ἔσται καὶ ἡ ἐνέργεια παντάπασιν. Οὐκοῦν ὅλῳ τῷ Θεῷ σφᾶς αὐτοὺς ἁγιάζεσθαί φασιν. Ἀλλ’ ὁ πολὺς ἐν θεολογίᾳ Γρηγόριος, τοὺς φρενοβλαβεῖς τούτους φληνάφους πόρρωθεν ἀνασκευάζων, «Χριστός, φησί, διὰ τὴν θεότητα· χρίσις γὰρ αὕτη τῆς ἀνθρωπότητος, οὐκ ἐνεργείᾳ κατὰ τοὺς ἄλλους χριστοὺς ἁγιάζουσα, παρουσίᾳ δὲ ὅλου τοῦ χρίοντος». Τοιγαροῦν οὔτε κατὰ τὴν οὐσίαν οὔτε καθ’ ὑπόστασίν τινα μέτοχός τις γίνεται Θεοῦ. Μερίζεται γὰρ τούτων ἑκάτερον οὐδ’ ὁπωσοῦν, οὐδὲ μεταδίδοται τὸ παράπαν οὐδενί, διὸ καὶ πᾶσι παντάπασιν ἀχώρητος, κατὰ ταῦτα, ὁ Θεός, εἰ καὶ πανταχοῦ, κατὰ ταῦτα, πάρεστιν. Ἡ δὲ κοινὴ τῆς τρισυποστάτου φύσεως θεία δύναμίς τε καὶ ἐνέργεια, ἀπεργαστική τε τῶν ἐκτός ἐστι καὶ εἰς μυρία κατ’ αὐτὴν μερίζεται θεοπρεπῶς τὸ θεῖον, παντοδύναμον ὑπάρχον. Ταῦτ’ ἄρα καὶ πολλοὶ κατὰ ταύτην ἑνοῦνται τῷ Θεῷ, ποικίλως καὶ διαφόρως αὐτοῦ μετέχοντες, ἀμερίστως τῆς αὐτοῦ θείας ἐνεργείας μεριζομένης, ἐπεὶ καὶ τὸ μέρος αὐτῆς πάλιν μερίζεται, κατὰ τὸν Χρυσόστομον πατέρα.