Αἴ, αἴ, οἷα πάσχει ψυχὴ φθόνῳ κατάκρας ἁλοῦσα καὶ πρὸς τὴν τῶν ἀνθρώπων δόξαν ἐπτοημένη καὶ μετὰ τῶν παθῶν τούτων τοῖς περὶ θεοῦ λόγοις, καὶ ταῦτα πρὸς ἔριν, ἐπιχειροῦσα. Τίς γάρ ποτε τῶν ἐξ αἰῶνος ἐπιφυέντων τῇ εὐσεβείᾳ τηλικαύτας δυσσεβείας ἐκαινοτόμησε; Τίς οὕτως εὐχερέστερον καθάπερ πυκναῖς Εὐρίπων μεταρροαῖς τοῖς λόγοις ἐχρήσατο, καὶ ταῦτα πονηρὰς ἀεὶ δόξας ἀμείβων ἐκ πονηρῶν, ὡς εἰς ἐναντιώτατα μέν, ἀεὶ δὲ τὰ χείριστα κατὰ μικρὸν ὑποφέρεσθαι; Νῦν γὰρ οὗτος ὁ διὰ μακρῶν πρότερον εἰς κτίσμα κατασπάσας τὸ φῶς ἐκεῖνο τοῦτ’ αὖθις, βαβαὶ τῆς τόλμης, δι’ ὧν φησιν ἀρτίως, τὴν οὐσίαν ὂν ὑποφαίνει τοῦ θεοῦ ἄκτιστον αὐτὸ σὺν δόλῳ μέντοι πολλῷ δεικνύναι πειρώμενος, μᾶλλον δὲ οἷόν τι κτιστοάκτιστον αὐτὸ κατασκευάζων εἶναι. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ πᾶσαν αὐτοῦ προτέθεικα τὴν λέξιν, ἵνα καταφανὲς γένηται τὸ νῦν αὐτῷ παριστάμενον. Ὃ γὰρ μηδενὶ δυνατὸν ἰδεῖν, κἂν Μωυσῆς τις ᾖ, κἂν Παῦλος ὁ εἰς τρίτον οὐρανὸν ἀναβάς, κἂν ὑπὲρ ἐκεῖνον ἔτι, ἀγγελικῆς τυχὼν ἢ ἀρχαγγελικῆς στάσεώς τε καὶ τάξεως, τί ἄλλο ἢ ἡ ἀνεκφοίτητος καὶ ἀνέκφαντος καὶ ἀόρατος πᾶσι παντάπασιν οὐσία τοῦ θεοῦ ἐστι; Καὶ οὐδὲ τὴν εὐαγγελικὴν ἱστορίαν, οὐδὲ τὰς τοῦ κυρίου ὁ τάλας ἐδυσωπήθη φωνάς.