Τί δὲ καὶ τῆς μυσαρᾶς γνώμης τῶν πάλαι κακοδόξων ἐνέλιπον ἀζήλωτον; Ποία δὲ πίστις παρ’ αὐτοῖς, παρ’ οἷς οὐ λόγος, οὐ γράμμα βέβαιον, οὐχ ὑπογραφαὶ οἰκειόχειροι, οὐχ ἱεραὶ σύνοδοι σεπταί, οὐ πολιτικῶν ἀρχόντων παιδείᾳ καὶ συνέσει διαφερόντων, οὐκ αὐτῶν τῶν κρίνειν κεκριμένως λαχόντων τὴν οἰκουμένην διάγνωσις, οὐ βασιλέως ἐπικυροῦντος τὰ κεκριμένα καὶ τὴν παρ’ ἑαυτοῦ συνεισάγοντος γνώμην, βασιλέως εὐσεβεστάτου καὶ μεγαλόφρονος, καὶ τῶν βασιλευομένων οὐκ ἀξίᾳ μᾶλλον ἢ μεγαλοφυΐᾳ καὶ μεγαλονοίᾳ προέχοντος; Καὶ τί ταῦτα λέγω, παρ’ οἷς οὐδὲ τὸ τῆς εὐσεβείας καὶ τῆς κατ’ αὐτὴν ἐκκλησίας ἐκκεκηρύχθαι καὶ ἀπερρῆχθαι, καὶ ὁ ἀπὸ θεοῦ χωρισμὸς δεινόν τι καὶ φρικτὸν νομίζεται; Οὗτοί εἰσιν ὡς ἀληθῶς κατὰ τὸν ἐν ἀποστόλοις κορυφαῖον, «οἳ δόξας οὐ τρέμουσι, κυριότητος καταφρονοῦσι, τολμηταί, αὐθάδεις, δι’ οὓς ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας βλασφημεῖται, οἳ δελεάζουσι ψυχὰς ἀστηρίκτους, καὶ ἐν πλαστοῖς λόγοις ἐμπορεύονται τοὺς ἀκεραιοτέρους».