Πιστούσθω δ’ ἔτι τὸν λόγον αὐτὸς ὁ Κύριος, ταλανίζων μὲν πόλεις, ἐν αἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖσται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν, «οὐαί σοι», λέγων, «Χοραζίν. Οὐαί σοι Βηθσαϊδά», καὶ προστεθεὶς ὅτι, «γῆ Σοδόμων καὶ Γομόρρας ἀνεκτότερον ἔσται ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἢ ὑμῖν». Πρὸς ἡμᾶς δὲ τί φησίν; «Ὅτι ἐὰν μὴ περισσεύσῃ ἡ δικαιοσύνη ὑμῶν πλέον τῶν Φαρισαίων καὶ γραμματέων, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν». Πρὸ γὰρ τῆς δεσποτικῆς παρουσίας οὔτε τῶν εἰς Θεὸν ὅρκων ἡμῖν ἐπέκειτο καταδίκη, οὔτε τῆς πρὸς ἀλλήλους ὀργῆς καὶ καταφρονήσεως ἀναγεγραμμένας εἴχομεν τὰς εὐθύνας, ἀλλ’ οὐδ’ ἡ πρὸς τὴν ἀλλοτρίαν ἐμπαθὴς θέα μοιχεία ἡμῖν ἐνομίζετο, οὐδὲ τὸ τὰ περιττὰ κατέχειν καὶ μὴ μεταδιδόναι τοῖς δεομένοις τῷ μαμμωνᾷ δουλεύειν ἑκόντας ἡμᾶς ἀπαίφηνε· νῦν δὲ καὶ τῶν τοιούτων πάντων λόγον ὑφέξομεν, οὐ τῶν ἔργων μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν λόγων, οὐδὲ τῶν λόγων μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν λογισμῶν ἀπαιτούμενοι τὴν εἰλικρίνειαν καὶ τὴν ἀκρίβειαν. «Ἐὰν γὰρ ὁ ὀφθαλμός σου», φησί, «πονηρὸς ᾖ», τουτέστιν ὁ ἔνδον λογισμός, «ὅλον τὸ σῶμά σου πονηρὸν ἔσται»· ὀφθαλμὸς γὰρ εἶπεν ἑνικῶς, ἵνα δείξῃ τὸν νοῦν οὕτω καλῶν· σώματος γὰρ ὀφθαλμὸς οὐχ εἷς.