Ἀλλὰ τοῦ παλαιοῦ, φησί, νόμου ταῦτα, καὶ τί πρὸς ἡμᾶς, τὸν τῆς Καινῆς Διαθήκης λαόν; Οὐκοῦν οὐκ ἤκουσας τοῦ νομοθέτου καὶ δεσπότου Χριστοῦ λέγοντος, «οὐκ ἦλθον καταλῦσαι τὸν νόμον, ἀλλὰ πληρῶσαι», καὶ «ἰῶτα ἓν ἢ μία κεραία οὐ μὴ παρέλθῃ ἀπὸ τοῦ νόμου, ἕως ἂν πάντα γένηται»; Εἰ δὲ τοῦθ’ οὕτως ἔχει, θανατωθήσεται κατὰ πᾶσαν ἀνάγκην καὶ παραδοθήσεται τοῖς ἐχθροῖς αἰσχρῶς ἡττημένος, καὶ πάντα πείσεται τὰ δεινὰ ὁ ταῖς τοῦ θανάτου καὶ τῶν ἄλλων τῶν ἠπειλημένων ψήφοις διὰ τὴν ἁμαρτίαν ὑπόδικος. Ἕν ἐστι φάρμακον ἐξευρημένον τῇ τοῦ μόνου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος Χριστοῦ σοφίᾳ καὶ χάριτι, τὸ διὰ μετανοίας ἑαυτοὺς θανατῶσαι τῇ ἁμαρτίᾳ, καὶ οὕτω ταῖς νομικαῖς ἀποφάσεσιν οἴκοθεν ἀποδόντες τὸ χρέος, δι’ ἀρετῆς τὸν ἐν Χριστῷ καινὸν ἄνθρωπον ἐπενδύσασθαι, καὶ τῆς κατάρας οὕτως ἐλευθερωθῆναι τοῦ νόμου, κατὰ Χριστὸν ζῶντας τὸν δόντα ἑαυτὸν λύτρον ὑπὲρ ἡμῶν. Ἄλλως τε εἰ μὲν μὴ ἀπηγόρευε τὴν ἁμαρτίαν ἡ Καινὴ Διαθήκη, καλῶς ἂν ὑπελογίζου ταύτην θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν ὁ ταῖς θανατηφόροις ἐνεχόμενος ψήφοις· νῦν δ’ οὐ μόνον τὸ τέλος τῆς ἁμαρτίας, ἀλλ’ ὃ πολλῷ ταύτης ἐλαφρότερον, τὰς πρώτας ἀπεῖπε τῆς ἁμαρτίας ἀρχάς, καὶ τοὺς ὑποπεσόντας αὐταῖς ὡς πᾶσαν τετελεκότας τὴν ἁμαρτίαν τῷ αἰωνίῳ καταδικάζει θανάτῳ. «Ἐρρέθη» γάρ, φησί, «τοῖς ἀρχαίοις, οὐ φονεύσεις· ὃς δ’ ἂν φονεύσῃ, ἔνοχος ἔσται τῇ κρίσει.