Μετὰ δὴ τὸν συσσεισμὸν ἐκεῖνον ὀλίγας ἡμέρας, ὀκτακοσιομέδιμνον ἀναβάντες, ὡς μὴ ὤφελεν, ἐκ Τενέδου ναῦν, καὶ πνεύματος μὲν ἐπιφόρου τυχόντες, κατάχρεω δέ, μᾶλλον δὲ μωραίνοντος, κυβερνήτου καὶ τῆς σωτηρίας ἐντεῦθεν τῆς νηὸς πολεμίου, ἐπεὶ τῆς Καλλιουπόλεως ᾖμεν εὐθύ, τὸ δὲ πνεῦμα τραπὲν κατὰ πρῷραν προσέβαλεν, οὐκ εἴξαμεν ἡμεῖς, ἀλλ’ ἀντιφέρεσθαι μᾶλλον ἢ φέρεσθαι τῷ φέροντι προειλόμεθα, καὶ ταῦτα νυκτὸς οὔσης καὶ χειμερίας. Ἐν χρῷ δὲ κινδύνου γενόμενοι ταῖς τοῦ καλοῦ κυβερνήτου τόλμαις καὶ ἐγχειρήσεσι, μόλις ποτὲ συμφρονήσαντες ἐκρουσάμεθα πρύμναν, καὶ τῇ ῥύμῃ τοῦ πνεύματος ἐνδόντες, βορρᾶς δ’ ἦν τοῦτο λάβρος, παλίνδρομοι πρὸς τὴν Καλλιούπολιν ἐφερόμεθα. Ἐπεὶ δὲ κἀκείνην ὁ σεισμὸς ἐκεῖνος τοῖς Ἀχαιμενίδαις, οὓς νῦν Τούρκους καλοῦμεν, ὑπεποιήσατο, καὶ προσοκεῖλαι τῷ λιμένι ταύτης οὐκ ἦν, ἐγγύς που τῆς γείτονος ἠϊόνος ἐστήσαμεν τῆς πρόσω φορᾶς τὴν ναῦν, ἀγκύρας ἐκβαλόντες ἁπάσας.