Καὶ πρὸς τούτῳ παρεστήσαμεν, ὡς, καθάπερ δύο τὰ αἰτιατά, ἐπειδήπερ τὸ αἰτιατὸν ἐν δυσίν ἐστι προσώποις, οὕτω καὶ τὰ αἴτια κατ’ αὐτοὺς δύο ἐξ ἀνάγκης, ἐπειδήπερ τὸ αἴτιον ἐν δυσί φασιν αὐτοὶ προσώποις. 8 Πρὸς δὲ τούτοις, ἐπεὶ κατὰ τοὺς θεοσόφους θεολόγους, ὡς ὁ υἱὸς ἐκ τοῦ πατρός ἐστιν, οὕτω καὶ τὸ πνεῦμα, πλὴν τοῦ γεννητῶς τε καὶ ἐκπορευτῶς, εἰ ὁ υἱὸς ἀμέσως καὶ οὐχὶ καὶ ἐκ τοῦ πνεύματος, ἀλλ’ ἐκ μόνου τοῦ πατρός, καὶ τὸ πνεῦμα ἐκ τοῦ πατρὸς ἀμέσως, ἀλλ’ οὐχὶ καὶ ἐκ τοῦ υἱοῦ. 9 Προσαπεδείξαμεν ὡς, ἐπεὶ καὶ νοῦς λέγεται Χριστοῦ τὸ πνεῦμα, καθάπερ καὶ ἡμῶν ἐκάστου ὁ οἰκεῖος, κατὰ μὲν τὴν ἐνέργειαν αὐτοῦ ἐστι καὶ ἐξ αὐτοῦ, κατὰ δὲ τὴν ὑπόστασιν αὐτοῦ μέν ἐστι φυσικῶς, ἀλλ’ οὐκ ἐξ αὐτοῦ, ἀλλ’ ἐκ μόνου τοῦ πατρός. 10 Καὶ ἀπὸ τοῦ πάντα ἔχειν ἑκάτερον τὰ τοῦ πατρός, ἄνευ τῆς ἀγεννησίας καὶ τῆς γεννήσεως καὶ τῆς ἐκπορεύσεως κατὰ τοὺς θεολόγους. 12 Κἀντεῦθεν ἀναπεφήνασιν οἱ μὲν Λατῖνοι προστιθέντες καὶ κατὰ διάνοιαν ἐν τῷ τῆς πίστεως συμβόλῳ· ἡμεῖς δὲ ἀναπεφήναμεν μηδὲ κατὰ τὸν ἔξω λόγον τῇ κατὰ τὸ θεῖον σύμβολον εὐσεβεῖ διανοίᾳ προστιθέντες. 13 Κατηγορήσαμεν τῶν Λατίνων ὡς ἐκεῖνα δογματιζόντων, ἐξ ὧν δύο ἀναφαίνονται τοῦ ἑνὸς πνεύματος ἀρχαί.