Ἡμῶν δ’ αὖθις τἀληθὲς διευκρινούντων, αὐτὸς ἀντειπεῖν οὐκ ἔχων, «ἔστωσάν» φησιν «οἱ ἡμέτεροι λόγοι διδασκαλία πρὸς τοὺς ὑπὸ τοῦ φαινομένου ἀτόπου παρακρουσθέντας ἄν». Καὶ σὺ τοίνυν ὁ διδάσκων ἃ μὴ συνῆκας, φαίη τις ἂν πρὸς τὸν τοιοῦτον διδάσκαλον, παρεκρούσθης ἢ οὔ; Παρακρουσθεὶς μὲν γάρ, πῶς ἀξιοῖς κατ’ αὐτὸ διδάσκαλος εἶναι, τοῦ διδάξοντος δεηθεὶς καὶ μαθὼν παρ’ ἡμῶν τὴν ἀλήθειαν, μὴ παρακρουσθεὶς δέ, πῶς ὑβρίζεις ἀπὸ τοῦ κατά σε φαινομένου τὸν μηδὲν ἄτοπον διανοούμενον, καὶ ταῦτ’ οὐχ ὅτι κακῶς ἐξεῖπεν, ἀλλὰ κακῶς ἐνενόησεν; Εἰ γὰρ ἄμφω κακῶς ἐκεῖνος, πῶς ἂν σύ, κατήγορος ὤν, τὸ νοούμενον παραδραμών, κατὰ μόνου τοῦ φαινομένου ἐχώρησας; Ἔδει τοίνυν, εἴπερ ἐφυλάξω τὴν ἀπὸ τῶν ῥημάτων ἀπάτην αὐτὸς καὶ τοῖς ἄλλοις φυλάττεσθαι παρηγγύας, τήν τε διάνοιαν καὶ τὸν πατέρα τῆς διανοίας ἐν ἐπαίνῳ τίθεσθαι καὶ τῶν ῥημάτων ἐκείνων οὐ κατήγορον, ἀλλ’ ἐξηγητὴν ποιεῖν σαυτόν. Εἰ γὰρ τοῦτό τις ὑπολογιζόμενος, ὅτι πρὸς τὸ φαινόμενον ἀπαντᾷ, καταλογογραφήσειε τοῦ ἐντελλομένου τὴν τοῦ σώματος νέκρωσιν, ὡς αὐτόχειρας γίνεσθαι τοὺς ἀνθρώπους διδάσκοντος, ἆρ’ ἂν αὐτὸς ἐξαιρήσῃ τοῦτον, εἰ μὴ μεταβουλεύσαιτο, τῆς μετὰ τῶν ἀντιθέων καταδίκης; Οὐκ ἔγωγε οἶμαι.