Ἐνταῦθα δὲ ὁ αὐτὸς λάμψας ἀρρήτως ἐν τῷ Θαβὼρ φιλανθρώπως ἡμῖν ἐπιφαίνεται καὶ αἰσίως, ἐν φωτὶ θεαρχικῷ καὶ αἴγλῃ τρισσοφαεῖ τοῖς συνοῦσι Μωϋσῇ καὶ Ἠλίᾳ συλλαλῶν ὤφθη, ἀκτῖνας ἀγαθότητος καὶ ἀστραπὰς θεότητος περιαυγαζομένους τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ κατόχους πεποίηκεν· ἔτι γὰρ τὸ ἄστεκτον αὐτοῦ τῆς θεότητος οὐκ ἠδύναντο φέρειν διὰ τὸ ἀτελὲς τῆς καθάρσεως, καὶ τῶν ἐγκρίτων ἐκεῖσε οἱ νόμοι πρόκριτοι ἰσχυρότεροι καὶ ὑψηλότεροι ὤφθησαν. Καὶ οὐ θαῦμα· πάντων γὰρ προέχουσιν οἱ τῆς υἱοθεσίας ἔγκριτοι μυσταγωγοί, κἂν ἀσθενεῖς διὰ τὸ ἀτελὲς ἐδείχθησαν· εἰ δὲ καὶ προὔχοντες ἦσαν ἐκεῖνοι, ἀποστόλων μὲν οὐδαμῶς, τῶν δὲ τελεωτέρων ἁπάντων τοῦ νόμου θεοειδέστεροι, ἐπειδὴ καὶ πνεῦμα δουλείας ἦν ἐν αὐτοῖς, εἰ καὶ ἐν Χριστῷ ὕστερον υἱοθετηθέντες, μέγα δ’ αὐτοῖς, εἰ καὶ μετὰ πότμον τελείως τούτου ἐπ’ ἐλπίδι λαχόντες, οὗπερ οἱ υἱοὶ Θεοῦ ἐν Χριστῷ διὰ τῆς ἀναγεννήσεως, νηπιόθεν αὐτὴν περιουσίαν καὶ κλῆρον τὴν υἱοθεσίαν πεπλουτηκότες.