Τῷ βασιλεῖ Κράτιστε, θεοστεφὲς ἅγιε βασιλεῦ, νίκας κατὰ τῶν ἀφανῶς ἐπιτιθεμένων ἐχθρῶν, τρόπαια κατὰ τῶν ὁρωμένων, πλῆθός τε ἡμερῶν μετ’ εὐφροσύνης ἀλήκτου χαρίζοιτό σου τῇ ζωῇ Κύριος, ἵν’ εἰ μή ποτε πρότερον βίος ἀνθρώπων γέγονεν ἀμιγὴς τῶν λυπούντων, ἀλλ’ ὅγε σὸς τοιοῦτος ὀφθείη, θαῦμα ἐπὶ πᾶσιν ἀνθρώποις καθιστῶντός σε τοῦ Θεοῦ. Ὁ τιμιώτατος ῥήτωρ καὶ ἐμοὶ θαυμαστῶς ἀγαπώμενος ἥττων τοῦ σοῦ γενόμενος ἔρωτος καὶ τῆς πρὸς σὲ ἐκδημίας ὅλος γενόμενος ταχύς ἐστι πρὸς τὸν ἐρώμενον ἀφικνούμενος, καταλείψας ἡμᾶς καὶ τὴν Ἐκκλησίαν, καί περ αὐτοῦ πάνυ πολλὰ εἰς καταρτισμὸν τῶν ἑαυτῆς τέκνων καὶ συνέτισιν χρῄζουσαν. Λυπηρὸν μὲν ἐμοὶ ὅτι ὁπωσοῦν τῶν ὦδε ἀφίσταται· ἄλλως δὲ κεχαρισμένον κατὰ πολύ, ὅτι τε παραστῆναί σοι τῷ γλυκεῖ μέλλει δεσπότῃ καὶ ἐμφανισθῆναι, καὶ σφόδρα καλῆς ἐπιθυμίας ἐν ἀπολαύσει γενέσθαι, ὅτι καὶ τὸ ἡμέτερον οὖτος ἀναπληρώσει ὑστέρημα· ἃ γὰρ ἐγὼ συνὼν περὶ τῶν καθ’ ἡμᾶς καὶ ἐκκλησιαστικῶν ἐρεῖν ἔμελλον, καὶ γνώμην ἣν ἂν εἰσήγαγον, αὐτὸς ἐξείπῃ καὶ εἰσαγάγῃ, ἀμφότερα ὤν· ἱκανώτατος· καὶ αὗ ὅ, τι δεῖ ποιεῖν ἀκούσας, πρὸς ἡμᾶς διαβιβάσει. Χρὴ τοίνυν τάχιον αὐτὸν ἀπολῦσαι, τοῦτο μὲν ἵνα μὴ ἐπὶ μακρὸν τὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας κάμνῃ, τροφὴν ζητοῦντα οἵαν οὐκ ἄλλοθεν ῥᾳδίως εὕροι, τοῦτο δὲ ἵνα καὶ ἡμῖν συνδιατρίβων τῶν ἐν χερσὶ συναντιλαμβάνηται πόνων.