Ὃς πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ τῷ τῆς ἱερωσύνης ὡραΐζετο ἀξιώματι· ὑφ’ οὗ τὸν θαυμαστὸν ἐρωτηθέντα Λάζαρον, τίς τε εἴη καὶ ὅθεν ἵκοιτο, κατὰ μέρος τήν τε πατρίδα ἐξειπεῖν, τοὺς τεκόντας, τὸν περὶ τοὺς θείους τόπους ἔρωτα, τὴν δι’ αὐτὸν ἀπανάστασιν τῆς ἐνεγκαμένης, τὴν τοῦ μοναχοῦ περὶ αὐτὸν δολορραφίαν καὶ πάνθ’ ἁπλῶς, ὅσα οἱ κατὰ τὴν ὁδοιπορίαν συνήντησεν. Ὡς δὲ καὶ αὖθις πρὸς ἐκείνου, εἰ ἔτι σκέπτοιτο τῆς ἐπὶ τὰ Ἱεροσόλυμα ἔχεσθαι, ἠρωτᾶτο, μηδὲν δὲ ἑαυτῷ ἕτερον ἔφασκεν εἶναι τὸ σπουδαζόμενον, ἀκοῦσαι πρὸς τοῦ θεοφόρου ἐκείνου ἀνδρὸς μὴ θεμιτὸν εἶναι ἐν ἀκμῇ τῆς ἡλικίας· ὄντι καὶ τῷ ἐχθρῷ διὰ τὴν νεότητα εὐεπιχειρήτῳ, ἔνθαπερ ἐποτρύνει τὸ πρόθυμον, περιέρχεσθαι, δεινὸν γὰρ τὸν πάντῃ τῷ οἰκείῳ ἑπόμενον λογισμῷ μὴ θήραμα χρηματίσαι τῷ ἑκασταχοῦ τὰ τῆς ἀπωλείας λῖνα ἐκτείναντι· ἀλλ’ εἴγε σύμβουλον αὐτὸν ἐπὶ καλῷ ψυχῆς δέχοιτο τῆς ἰδίας, καταλαβεῖν σὺν αὐτῷ οὗπερ οὗτος ἦν προϊστάμενος μοναστηρίου κἀκεῖσέ τε ἐναποκαρῆναι καὶ χρόνον διαβιβάσαι συχνόν, ἔστ’ ἂν ἀκίνδυνος αὐτῷ ἡ ἐκεῖθεν ἐξέλευσις γένηται.