Καὶ γὰρ ὃς ἔφθη πρὸς τὸν ὅσιον ἐνδεδημηκώς, τῷ μήπω ἐπιστάντι ὁμοῦ τε ἐμήνυε κἀκεῖνόν τε παραυτίκα ἑώρα τὴν ὁμοίαν αὐτῷ πορείαν ἀνύοντα καὶ σὺν σπουδῇ πρὸς τὸν ὅσιον ἀποτρέχοντα· καὶ τούτων μὲν οὕτω πανσυδὶ ἐπιφοιτώντων, πρῶτον ἔργον ἐκείνῳ, λόγῳ σωτηρίῳ καὶ τροφῇ τῷ ὄντι διαφερούσῃ ἀνθρώπῳ τρέφειν αὐτῶν τὰς ψυχάς, μετὰ δὲ κἀκ τῶν ὧν ἐτύγχανεν ἔχων τράπεζαν παρατιθέναι σωματικήν· καὶ τοῦτο οὐ ποτὲ μὲν διετέλει ποιῶν ποτὲ δὲ οὐδαμῶς, ἀλλὰ καίπερ βραχέων πάνυ τῶν ἐδωδίμων ὄντων αὐτῷ καὶ μὴ ἐξαρκούντων εἰς εὐτελῆ τῶν ἐνασκουμένων σὺν ἐκείνῳ ἑστίασιν, τῆς φιλανθρώπου ταυτησὶν ἀποσχέσθαι οὐκ εἶχεν ἐργασίας, κἂν εἰ καὶ μέχρι καὶ μάζης μιᾶς περιειστήκει αὐτῷ τὰ ἐδώδιμα· ὅπερ εἰς ἔκπληξιν οὐ μικρὰν ἐμβάλλει τὸν ἀναλογιζόμενον καὶ τῷ τοῦ Ἠλιοῦ πείθει θαύματι παραβάλλειν, τῷ περὶ τὴν δράκα φημὶ τοῦ ἀλεύρου καὶ τὸν ἐλαίου καμψάκην τὸν μὴ ἐλαττούμενον· πλὴν ὅσον Ἠλίας μὲν χήραν μετὰ τῶν τέκνων μίαν διατρέφων ἐτέλει καὶ παρὰ τούτους οὐδένα, ὁ δὲ οὐδὲν ἢ πάνυ βραχέα ἔχων τῶν ἐδωδίμων τὸν ἀπείραντον ἐκεῖνον τῶν παραβαλλόντων ἐσμὸν ἑστιῶν ἦν, μὴ γογγυσμοῦ ῥῆμα προϊέμενος· τοσοῦτον γοῦν αὐτῷ τὸ τῆς εὐποιΐας χρῆμα, τοσοῦτον τὸ τῆς μεταδόσεως, ὥστ’ ἔμοιγε δύνασθαι εἰπεῖν πάντας τοὺς ἐπὶ τούτῳ διαβοηθέντας ὑπερακοντίσαι τὸν μέγαν καὶ φέρειν κατὰ πάντων τὰ νικητήρια, ἐπεί τοί γε οἱ μὲν ἐκείνων ἐκ τοῦ περιττεύοντος τὴν εὐποιΐαν ἐπεδείκνυντο, οἳ δ’ ἴσως καὶ ἐξ αὐτῶν τῶν ἀναγκαίων ἀποτεμνόμενοι μικρὰ καὶ τοσαῦθ’ ὅσον μὴ δεῖσθαι παρ’ ἑτέρων, μόνος δὲ τῶν ἁπάντων οὑτοσὶ ἐξ ὧν ἐνῆν ἐκνενευρισμένον τῇ νηστείᾳ τὸ ἴδιον ψυχαγωγῆσαι σκῆνος καὶ τῶν καμάτων μικρὸν ἀνακτήσασθαι, καθάπαξ τὴν κατ’ ἐκεῖνο παρορῶν ἐπιμέλειαν, λίαν μεγαλοψύχως ἔπραττε τὴν μετάδοσιν, μονονουχὶ τροφὴν ἕτερον οὐδὲν ἢ τὸ τοὺς ἠπορημένους τρέφειν ἡγούμενος, ὅπερ κυρίως εὐποιΐαν καὶ μετάδοσιν ἔγωγε τίθεμαι, οἶμαι δὲ καὶ τῶν τὰ δίκαια βουλομένων λέγειν ὁστισοῦν· οὐ γὰρ τὸ τὰ περιττὰ καὶ ἄλλως εἰκῇ κεκτημένα ἀποσκευάσασθαι τὸν φίλοικτον ἐνδείκνυσι τρόπον, ἀλλ’ ἥ γ’ ἐκ τῶν ἀναγκαίων ἀφιερουμένη τοῖς πένησιν εἰσφορὰ καὶ ἡ τῶν ὧν ἐνδεῶς ἔχει τις ἑκούσιος ἐκφορά.