ὧν τὸ στέαρ Ἤσθιον καὶ ἔπινον ἀντ’ αὐτῶν οἱ προσφέροντες <αὐτοῖς> ὡς θεοῖς. ἀναστήτωσαν Ἔλθωσιν νῦν εἰς βοήθειαν ὑμῖν κρινομένοις. καὶ γενηθήτωσαν Τουτέστι ῥύσονται ὑμᾶς ἐκ τῆς κρίσεως. ἴδετε Ὁρᾶτε νῦν καὶ μάθετε, τίς εἰμι ἐγώ, ὃν ἐσταυρώσατε. νῦν, φησί, νοήσατε, ὅτι οὐκ ἔστι θεὸς ἄλλος πλὴν ἐμοῦ. ἐγὼ ἀποκτενῶ Ζωῆς γὰρ καὶ θανάτου ἐξουσίαν ἐγὼ ἔχω. πατάξω Θεὸς γάρ εἰμι ἐξουσιαστής. καὶ οὐκ ἔστιν Πάντας γὰρ χρὴ παραστῆναι τῷ βήματί μου. ὅτι ἀρῶ Ὑψώσω αὐτήν, φησίν, ἐπὶ πάντα τὰ ἔθνη. καὶ ὀμοῦμαι Ὤμοσε γὰρ κύριος καὶ οὐ μεταμεληθήσεται. καὶ ἐρῶ Ἵνα μάθωσι πάντες, ὅτι ζῶν θεός εἰμι ἐγώ. ὅτι παροξυνῶ Ὁ λόγος, φησίν, ὁ τοῦ θεοῦ, ἀστράψας ὑπὲρ ἀστραπήν, περὶ οὗ ὁ Παῦλος· ὁ λόγος, φησί, τοῦ θεοῦ ὑπὲρ πᾶσαν μάχαιραν δίστομον. καὶ ἀνθέξεται Ἄρξομαι, φησί, τῆς κρίσεως λοιπόν. <Ὡς ἡ θεοῦ, δηλαδή.> καὶ ἀνταποδώσει Ἀποδώσω, φησίν, Ἰουδαίοις, ἀνθ’ ὧν ἠσέβησαν εἰς ἐμὲ καὶ πᾶσι τοῖς ἀσεβέσιν. καὶ τοῖς μισοῦσιν Τοῖς μὴ πιστεύσασι τῇ παρουσίᾳ τοῦ κυρίου ἀποδώσω <ἀποδώσει> εἰς τὰ τῆς γεέννης ἐπαγγέλματα. μεθύσω Συγκόπτων τοὺς δαίμονας σὺν τοῖς ἁμαρτωλοῖς <καὶ διαφθείρων αὐτούς>. καὶ ἡ μάχαιρα Ἡ ῥομφαία, περὶ ἧς λέγει· ἐντελοῦμαι τῇ ῥομφαίᾳ καὶ λήψεται αὐτούς. ἀφ’ αἵματος Ἀπὸ τῶν φονέων καὶ τῶν κλεπτῶν ἐκδικήσω τοὺς ἀδικηθέντας.