Ἐντεῦθεν κάρος καὶ βάρος καὶ βάρησις πολλὴ τοῦ σώματος μετὰ χαλασμοῦ τῶν ὤμων, ἀνάγκη ὑπολειφθῆναι ἐκ τῆς λειτουργίας τοῦ Θεοῦ, καὶ ὀκνηρία τοῦ μὴ ποιεῖν μετανοίας ἐν αὐτῇ, ἀμέλεια τῶν συνήθων προσκυνήσεων, σκότωσις καὶ ψυχρότης τῆς διανοίας, νοῦς παχὺς καὶ ἀδιάκριτος ἐκ ταραχῶν καὶ πολλῶν σκοτώσεων τῶν λογισμῶν, γνόφος παχὺς καὶ ζοφώδης ἡπλωμένος ἐν ὅλῃ τῇ ψυχῇ, ἀκηδία πολλὴ ἐν παντὶ ἔργῳ τοῦ Θεοῦ, ἅμα δὲ καὶ ἐν τῇ ἀναγνώσει διὰ τὸ μὴ γεύσασθαι αὐτὸν τῆς ἡδύτητος τῶν λογίων τοῦ Θεοῦ, ἀργία πολλὴ τῶν ἀναγκαίων, νοῦς ἀκράτητος, μετεωριζόμενος ἐν πάσῃ τῇ γῇ, χυμὸς πολὺς συναγόμενος ἐν τοῖς μέλεσι, φαντασίαι ἀκάθαρτοι ταῖς νυξί, διὰ φασμάτων καὶ βεβήλων καὶ ἀτόπων εἰκόνων, πεπληρωμένων ἐπιθυμίας τῆς ἐν τῇ ψυχῇ ἀκολουθούσης, καὶ ἐν αὐτῇ τῇ ψυχῇ τὰ ἑαυτῶν θελήματα ἀποπληροῦσιν ἀκαθάρτως· καὶ ἡ στρωμνὴ αὐτοῦ καὶ τὸ σῶμα ὅλον μολύνεται διὰ τοῦ πλήθους τῆς ῥεύσεως τῆς αἰσχύνης, ὡς ἀπὸ πηγῆς ἐξ αὐτοῦ ῥεούσης, καὶ τοῦτο οὐ μόνον ἐν τῇ νυκτὶ ἀλλὰ καὶ ἐν ἡμέρᾳ συμβαίνει αὐτῷ—τὸ γὰρ σῶμα πάντοτε ῥέει καὶ μιαίνει τὴν διάνοιαν—, ὥστε αὐτὸν διὰ τούτων τῶν πραγμάτων τὴν σωφροσύνην ἀπαρνήσασθαι· καὶ ἡ ἡδύτης τῶν γαργαλισμῶν ἐνεργεῖται ἐν ὅλῳ τῷ σώματι ἐν ἀδιαλείπτῳ πυρώσει καὶ ἀνυπομονήτῳ, καὶ λογισμοὶ δὲ ἀπατηλοὶ συμβαίνουσιν αὐτῷ, εἰκονίζοντες κάλλος κατέναντι αὐτοῦ καὶ ἐρεθίζοντες αὐτὸν ἐν παντὶ καιρῷ καὶ γαργαλίζοντες τὸν νοῦν ἐν τῇ ὁμιλίᾳ αὐτῶν, καὶ ἀδιστάκτως συνδυάζει αὐτοῖς ἐν τῇ μελέτῃ αὐτῶν καὶ ἐν τῇ ἐπιθυμίᾳ αὐτῶν διὰ τὸ σκοτισθῆναι αὐτοῦ τὸ διακριτικόν.