Κύριος τὸν κατακλυσμὸν κατοικιεῖ καὶ καθιεῖται, τουτέστι καταπραϋνεῖ, καὶ καταπραϋνθήσεται ὁ κατακλυσμός· οὐκ εἶπε γὰρ «κατοικήσει», ὥς τινες οἴονται, ἀλλὰ κατοικιεῖ, ὡς τὸ Κατοικίζων στεῖραν ἐν οἴκῳ, καὶ τὸ Κύριος κατοικίζει μονοτρόπους ἐν οἴκῳ, καὶ σύ, Κύριε, κατὰ μόνας ἐπ’ ἐλπίδι κατῴκισάς με· ἄλλο γὰρ τὸ «οἰκίσαι» καὶ ἄλλο τὸ «οἰκῆσαι». Τινὲς δ’ ἴσως μὴ νοήσαντες ἔγραψαν· Καὶ καθίεται Κύριος βασιλεὺς εἰς τὸν αἰῶνα, εἶτα ἄλλοι ὡς διορθούμενοι «καθιεῖται» ἔγραψαν. Ἐλέγχει δ’ αὐτοὺς τὰ ἀκροστίχια ἀπὸ τοῦ «Κύριος» τὴν ἀρχὴν ἔχοντα· Κύριος βασιλεὺς εἰς τὸν αἰῶνα, καὶ Κύριος ἰσχὺν τῷ λαῷ αὐτοῦ δώσει. Κύριος εὐλογήσει τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐν εἰρήνῃ. Καὶ εἰς τὰ Ἄισματα τῶν Ἀισμάτων· Ὥρκισα ὑμᾶς, θυγατέρες Ἱερουσαλήμ, ἐν ταῖς δυνάμεσι καὶ ἐν ταῖς ἰσχύσεσι τοῦ ἀγροῦ, ἐᾶν ἐγείρεσθαι καὶ ἐξεγείρητε τὴν ἀγάπην ἕως οὗ θελήσῃ, ἀντὶ τοῦ «Συγχωρῆσαι τὴν ἀγάπην εἰς ὕψος ὅσον ἂν βουληθείη ἀναπτῆναι». Τὸ δὲ «ἐᾶν» μὴ νοήσαντες ὅτι «συγχωρήσατε» ἐστί, μετέγραψαν «Ἐὰν ἐγείρητε καὶ ἐξεγείρητε τὴν ἀγάπην». Ἐχρῆν οὖν προστεθῆναι· «Ἐὰν ἐγείρητε, τόδε γενήσεται», καὶ μὴ μετέωρον αὐτὸ ἀφεῖναι.