Αὐτὸς δὲ ὁ τῶν ὅλων Δεσπότης ἀνώτερός ἐστι τῶν νόμων. Διὰ σὲ ὄμβρος· διὰ σὲ πηγή· διὰ σὲ ἐνιαυτοί· διὰ σὲ τροπαί· τῷ δὲ τεχνίτῃ οὐδὲν τούτων ἁρμόζει. Καὶ ὥσπερ σήμερον ἡ τούτων αὔξησις διπλῆν ἔχει τὴν περίοδον—πρῶτον κυοφορεῖται τὸ βρέφος, τίκτεται, θηλάζει, αὔξεται, εἰς τέλειον ἄνθρωπον ἀπαρτίζεται—, ὅτε δὲ ἔπλαττεν ὁ Θεὸς τὸν Ἀδάμ, οὐκ ἐδεῖτο ἀνθρωπίνου οὐ σπέρματος, οὐ γαστρός, οὐ κυοφορίας, ἀλλ’ ὅτε ἠθέλησε τὸν ἄνθρωπον, παρήγαγεν. Ἔλαβεν οὖν τοὺς ἄρτους, εὐλόγησεν, ἐπλήθυνεν, ἔκλασεν, ἔδωκεν, ἔθρεψε καὶ ὅρα τὸ θαυμαστόν. Ἡμεῖς, ὅταν καλοῦμεν τινὰς εἰς ἑστίασιν, πρῶτον παρασκευάζομεν τὰ ἐπιτήδεια καὶ οὕτω καλοῦμεν· πρῶτον ἑτοιμάζομεν καὶ τότε ἀνακλίνομεν. Ὁ δὲ Χριστὸς πρῶτον ἀνακλίνει καὶ τότε εὐτρεπίζει. Οὐ πρῶτον ἐπλεόνασε τὸν ἄρτον καὶ τότε ἀνέκλινεν, ἀλλὰ πρῶτον ἀνέκλινε καὶ τότε τὴν εὐεργεσίαν ἐχορήγησεν, ἵνα δείξῃ ὅτι ὀξυτέρα τῆς χρείας ἡ δύναμις. Ἄρτος ἦν καὶ ἐπλήθυνεν, οὐκ ἀποῤῥέων, ἀλλὰ πληθύνων εἰς ἄπειρον, οὐχ ὡς αἱρετικοὶ περὶ Θεοῦ φαντάζονται λέγοντες· «Εἰ κατὰ ἀπόῤῥοιαν καὶ τομὴν ἐγέννησεν, ἐμειώθη».