Τί οὖν ὁ ἀλαλαγμὸς δηλοῖ; Τὴν νίκην, τὸ τρόπαιον, τουτέστιν ὅτι ἐν νίκῃ ἀνέβη, θανάτου περιγενόμενος καὶ κάτω ῥίψας τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν διάβολον, ταρτάρῳ παραδοὺς καί, ὃ πολλῷ βέλτιον, τὴν ἡμετέραν φύσιν ἀναγαγὼν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Διὸ καὶ Παῦλος τὸ τρόπαιον αὐτοῦ διηγούμενος βοᾷ λέγων «ἀπεκδυσάμενος τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας ἐδειγμάτισεν ἐν παῤῥησίᾳ, θριαμβεύσας αὐτοὺς ἐν ἑαυτῷ». Καὶ πάλιν· «ἐξαλείψας τὸ καθ’ ἡμῶν χειρόγραφον τοῖς δόγμασιν, ὃ ἦν ὑπεναντίον ἡμῖν, καὶ αὐτὸ ἦρεν ἐκ τοῦ μέσου προσηλώσας αὐτὸ τῷ σταυρῷ», καίτοι γε οὐδεὶς ἔγνω τούτου γενομένου, ἀλλ’ οὕτως ἐγένετο σαφὲς καὶ πᾶσι κατάδηλον ὡς σάλπιγγος ἠχούσης. Οὐ γὰρ δεῖ οὕτως· σάλπιγξ ἠχοῦσα ἅπαντας ἂν ἐκάλεσεν ἐπὶ τὴν θείαν ἐκείνην, ὡς μετὰ ταῦτα ἡ τῶν πραγμάτων φύσις, καὶ βροντῆς ἁπάσης ἰσχυρότερον τὸ πρᾶγμα ποιήσασα. Καὶ περὶ τῆς ἐκ δεξιῶν αὐτοῦ καθέδρας καὶ ὁμοουσιότητος πρὸς τὸν Πατέρα, ὅρα πῶς προαναφωνεῖ ὁ Δαυῒδ λέγων, «εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου».